Wat gebeurt bij elk persoon, in meer of mindere mate, tijdens loslaten van wat je loslaten wilt, is meteen grijpen naar de railing. Of touw. Of alles dat wel vastzit zodat je kunt steunen, kunt leunen, kunt blijven staan.

Het loslaten is niet weten waarheen, wat gebeuren zal en waarvoor je precies loslaat, immers, je wilt vasthouden aan je gedachte, droombeeld, visie en plan, ook al vervormt je plan omdat de situatie niet in plannen denkt.

Tijdens het vasthouden aan de railing, het touw, de trapleuning, de muur, raak je alsnog gedesillusioneerd. Door vast te houden zou alles toch rotsvast blijven staan zoals het altijd al stond? Maar zelfs tijdens het leunen, het steunen, het vastklampen, bereiken allerlei angsten, demonen en zwarte scenario’s je hoofd. En vergeet je wat je hart altijd al tegen je zei.

Als je loslaat kun je struikelen. Als je loslaat kun je vallen. Als je loslaat kun je ook dansen. …