Op mijn verzoek, oproep, via dit blog en email, om je persoonlijke quote in te sturen kreeg ik nul op rekest. Niet zozeer nul op rekest; men mailde me wel terug met ‘poeh, sjee, en even nadenken hoor’ reacties. Ook de 5 prangende vragen geven sommige mensen kopzorgen.
Ze worden ineens geconfronteerd met zichzelf of met hun uitingen, en oh ja, dat gaat ook nog het www op! Ik vind het bizar dat zodra men geconfronteerd wordt met zichzelf, op welke manier dan ook, ze in stuiptrekkingen gaan, terwijl ze elke dag, op elk moment van de dag, zichzelf meenemen en meesleuren die dag in. Je bent nu eenmaal het pakketje wat je en wie je bent.
Wat me ook opvalt is dat op het moment dat het even dichtbij komt en men eigenlijk niet mee wilt doen, ze soms ook niets meer zeggen. Geen uitleg, geen reactie, niets. Ik vraag me dan af, aan de andere kant van mijn email, wat de beweegredenen dan zijn en waarom men niet even uitlegt. Met een simpele uitleg, puur en eerlijk, maakt het toch niet uit of je wel of niet meedoet uiteindelijk? Ik kan dan toch gewoon wel of niet snappen dat je geen zin hebt, niet wilt, niet kunt of geen tijd hebt?
Maar neem me niet kwalijk als ik te moeilijke vragen stel. Je mag echter best aan me vertellen dat het zo is. Of niet. Worden mensen moe van reacties geven?
Mensen vinden het eng, eng om goed naar zich zelf te kijken, want dan zou je opeens iemand kunnen zien of vinden waarvan je niet wist dat die er was. Heb ook vaak dat ik geen reactie ontvang op een email, en de smoes ‘ik ben niet zo actief als jij’ gaat dan toch echt niet op. Een korte reactie kan toch iedereen geven, lijkt mij.
Denk je dat je wel antwoorden gaat krijgen @Karin na deze blogpost? Je hebt het hier over de mensen waar je mee wilt samenwerken, de mensen die content aandragen voor jouw boek, de mensen die straks als het boek uit is, ambassadeur zijn van opkrabbelen.
@Peter: ja, is gebeurd!
ehh ik ben ook een van die schuldige. En ik lag gewoon kei hard op mijn bek te liggen. Ging even helemaal mis. Maar dan ook echt. Dus stof genoeg voor je boek. Maar stond dus in de “standby” om dat ik niet eens genoeg kracht, tijd en inzicht had om mezelf weer overeind te helpen. Sorry.
Ik merk überhaupt dat een reactie geven te veel moeite kost.
Iedereen is druk doende met FaceBook, Hyves of Twitteren.