Het was baggerweer op de heenweg en het was baggerweer op de terugweg. Met half kapotte lichtblauwe paraplu banjerde ik door natte straten over hobbelige tegels langs in verval geraakte huizen. Ik had een afspraak bij Bink36 met de heren van Vruchtvlees.

‘Ik heb een afspraak om elf uur met Vruchtvlees.’ zo meldde ik me bij de receptie. ‘Met Petra Vrucht?’ “Nee, met Vruchtvlees.’ ‘Ja, met Petra Vrucht dus.’ ‘Nee, het zijn drie mannen!’

Ik kon doorlopen naar het tweede gebouw. Het tweede gebouw ligt achter het eerste gebouw en je steekt een grauwe weg over om vervolgens je helemaal blauw te duwen aan een te zware deur. Oh, meldbel. De lift of de trap? Ik nam de trap maar. Zoveel gangen en deuren en kamers. Waar in vruchtvlees was hun kamer? He he, eindelijk gevonden. Met een goede kop koffie (nespresso?) zat ik vervolgens aan hun tafel mijn verhaal te doen.

Soms raak je betrokken bij leuke mensen met leuke projecten en vergaande enthousiaste ideeën. Het idee om van de gegoten lood site een crowdfunding project te maken is uitdagend en spannend. Mijn taak vanochtend was de heren polsen wat de mogelijkheden waren.

Na wat vragen opgesteld te hebben voor de eigenaresse van Gegoten Lood ging ik weer richting station. Mijn maag rammelde ondertussen, mijn paraplu was kapot gewaaid en mijn haar zat niet meer. Bovendien stonden er drie blauwe oversized jassen in de hal van Hollands Spoor en vroegen mij elk tot drie keer toe of ze mij een vraag mochten stellen. Nee, ik stond me te concentreren op een vertrekbord. Nee, ik had haast en nee, nee, nee! Ik had geen zin in een gesprek! ‘Staan jullie niet op de verkeerde plek?’ vroeg ik de laatste die me aansprak. ‘Nee, hoor, helemaal niet!’ Ik zuchtte wat en liep naar boven. Had ik toevallig vanochtend niet hierover al geschreven?