Ik begin ben begonnen met een serie vragen aan mezelf. Vragen die een ander aan mij zou kunnen stellen en die ik ook aan jou zou kunnen stellen. Over creativiteit. Waar is het bij jou begonnen en ontstaan en wat doe je ermee, of ben je het kwijtgeraakt? Wil je het (terug)vinden? Doe je mee? Reageer en zet je link in de comments of reageer in de commentbox. Je kunt alle creativiteitsvragen hier terugvinden.
Het is zo dat niet iedereen makkelijk of snel om hulp vraagt terwijl via #durftevragen bijna iedereen ineens van alles en nog wat vraagt. Het goede aan #durftevragen vind ik de mogelijkheid te vragen, maar dat vind ik tevens een minpuntje; men vraagt tegenwoordig soms meer uit luiigheid dan om de vraag. Ik zou bijna de #durftezoeken willen inlassen; als je eerst even zelf googled en het dan nog niet gevonden hebt, vraag het dan.
Kinderen groeien op met vragen stellen. ‘Waarom?’ Als je teveel vragen stelt raakt men geirriteerd en vertelt dat je niet zoveel moet vragen. Nieuwsgierigheid wordt daardoor de kop in gedrukt. Jammer, van vragen stellen leer je veel en je raakt met verschillende mensen in gesprek.
Een tijd geleden dacht ik dat hulp vragen aan iemand alleen maar vervelend was. Iemand lastig vallen met mijn vraag deed ik dus niet. Men dacht dat ik het allemaal wel goed rooide. Dat was maar schijn. Natuurlijk waren er ook situaties waarbij ik hulp nodig had! Schuldgevoel hield veel tegen. Het gevoel een lastpak voor de ander te zijn ook. Wat ik heb geleerd is dat men het je wel zal vertellen als zij je even niet kunnen helpen. Er zijn ook heel veel mensen die graag helpen. Er zijn er ook genoeg die je een beetje op weg helpen en je hebt mensen die je vertellen dat zij je graag willen helpen. Je bent deze mensen niet tot last, anders hadden zij dit niet gezegd.
Ik vraag nu sneller om hulp. Ik vraag hulp aan mensen waar ik me goed bij voel. Deze mensen zullen altijd eerlijk zijn en ook aan me vertellen dat ze een keer niet kunnen helpen. Op andere momenten helpen zij weer wel. Een vraag zit vaak langer in je hoofd dan de bedoeling is. Na zelf gezocht te hebben naar antwoorden en je komt er niet uit, vraag om hulp!
‘men vraagt tegenwoordig soms meer uit luiigheid dan om de vraag’, heeft misschien ook met leeftijd/levenservaring te maken, ik merk het in mijn werk ook steeds meer, hoe jonger hoe meer ze vragen, andersom vraag ik zelf te weinig. Het staat daarom ook bovenaan mijn mentale todo lijstje: vraag het een ander!
Vaak vraag ik een ander om mee te kijken naar een probleem, meestal kom ik dan toch zelf weer tot een oplossing omdat het me even uit mijn eigen vaste denkpatroon haalt.
Wie ik de vraag stel is afhankelijk van wat de vraag is, persoonlijke vragen deel ik met mijn vader en beste vriend, werkgerelateerde vragen aan mijn collega’s of ik gooi ze het wereldwijde web op. Thuis vraag ik niet veel, daar wordt voornamelijk aan mij gevraagd.