Nooit gedacht vroeger dat ik daardoor vaak in de problemen kwam, maar ik ben visueel sterk terwijl anderen concrete denkers zijn. Ik bedoel, een idee ontstaat bij mij door flarden van soort van foto’s in mijn hoofd of mini filmpjes en ik bedenk of dagdroom meteen veel meer bij een suggestie of vraagstuk. Daarnaast ga ik ook steeds meer af of gevoel.

Ik kan in een gesprek met iemand die ik nauwelijks ken raakvlakken voelen met anderen en deze mensen willen verbinden zonder dat ik alle concrete informatie over deze mensen heb. Later blijkt dat mijn gevoel helemaal klopte. Vroeger verklaarde ik mezelf voor gek, omdat ik soms een gevoel of beeld niet of nauwelijks kon uitleggen maar nu zeg ik het gewoon hardop en komen de antwoorden later wel. Ik vertrouw er gewoon op dat wat ik zie en voel juist is. En dat is ook zo.

Nu begrijp ik een beetje hoe visueel denken werkt. Maar hoe werkt het gevoelsmatige dan? Soms heb ik namelijk totaal geen beeld bij een idee maar wel een woord of een gevoel dat erbij past of waarvan ik weet dat het ‘klopt’. Er vaar jij hetzelfde? Hoe ga jij ermee om? Kun je verklaren hoe dat werkt?

‘Is een training visueel denken niets voor jou.’ vroeg afgelopen week iemand die zelf naar zo’n training ging. Het ontbreekt me vaak aan de juiste woorden bij de juiste beelden. Daarop kan ik vastlopen. Ik heb soms plaatjes nodig, beeld, om verder te kunnen. Een mindmap kan helpen, een collage ook, maar een totaalbeeld is soms niet in beeld te vangen.