Sociale media. Ik moet er nog een beetje aan wennen, aan dat woord. Sowieso verengelsen Nederlanders steeds meer, maar dat is een ander verhaal.
Begin mei geef ik een social media workshop met als hoofddoel de uitleg van Twitter bij een kinderdagverblijf. Laatst verbaasde ik me weer over het feit dat sommige mensen (die twitter helemaal niet onderzocht hebben en geen account hebben) er zo fel over zijn. Er barstte een online discussie los over de beweegredenen van de felle mensen. Angst? Controle? Starheid? We kwamen er niet helemaal uit.
Twitter heeft onzin en ruis. Net zoals een gesprek met een vreemde in een kroegje. Je botst per ongeluk tegen iemand aan, zegt ‘sorry’, je biedt een nieuw drankje aan en voor je het weet zit je in een nieuw gesprek. Met een onbekende. In de rij van de kassa, naast elkaar in de trein, op het station als iedereen na een melding moet wachten op een andere trein, bij de Efteling voor mij part, overal zijn mensen met wie je diepere of totale nonsense gesprekken voert. De buurman zegt ook elke ochtend ‘goeiemorgen’ maar ken je die buurman nu echt? De vraag is dus: in hoeverre is oppervlakkigheid oppervlakkigheid?
Twitter is de online telefoon. De telefoon die zoveel open kanalen heeft dat men elkaar kan helpen zodra er een vraag gesteld wordt. Hoe meer mensen jij volgt en hoe meer mensen jij terug volgt, hoe groter de kans op antwoorden op je vraag. Dat is tevens de angst van de niet-twitteraar. Ze willen helemaal geen groot bereik. Ze willen nu juist dat het bereik beperkt blijft zodat het onder controle gehouden kan worden. Hoe meer bereik, hoe groter, hoe meer, hoe minder beperkt, hoe minder toezicht, hoe minder controle kan je houden over datgene wat je in de hand wilt houden. Het Wereld Wijde Web heet niet voor niets zo. Het is onwerkelijk hoe groot dat universum is. Daar moet je wel ontzettend open en bereikbaar voor zijn.
Gelukkig zijn er instanties zoals politiekorpsen en bedrijven zo slim nu juist wel die bereikbaarheid en openheid te geven. Het is allemaal uitproberen, natuurlijk, maar ze doen het wel. De maatschappij verhard in de wereld buiten. Door burgers het gevoel te geven samen te werken voelt de burger zich ook verantwoordelijker. De controle verschuift. Daar ben ik groot voorstander van.
Je wilt graag binnen je bedrijf mensen in dienst die bij je bedrijf passen. Waar je niet na een half jaar van moet zeggen dat het contract afloopt want er zijn zoveel verschillen van inzichten dat het niet werkbaar meer is. Je wilt een goede, stijgende lijn. Andersom wil een net afgestudeerde ook een baan waarbij de persoon beter weet wat bij de persoon past. Door alvorens vragen over de functie te stellen komen bedrijf en mogelijke kandidaat tot beter inzicht. Twitter geeft beiden de mogelijkheid vooraf al onderzoek te doen.
Bovendien mag ik er vanuit gaan dat een gezond mens wel weet in hoeverre je over je grens gaat of niet. Natuurlijk deel je niet alles met iedereen. Maar wat de ene persoon niet erg vindt om te delen vindt de ander vreselijk. Maar zo heb ik in menige pauzes gezeten met vroegere collega’s die prive-verhalen vertelden waarbij ik riep: ‘En nu gaat het voor mij te ver!’ Wat is het verschil? Dat het beperkt blijft tot een groepje mensen? Ken je het woord roddelen al? Je wilt niet weten hoe ver een roddel kan gaan. …