Het gevoel dat ik me ontzettend onveilig voel in een maatschappij waarin ik leef waar de regels zo krom zijn als een hoepel. Ik kan er razend om worden.
Het gevoel dat je ouders onsterfelijk zijn maar ineens besef je, door ziekte, dat je ouders net zo kwetsbaar zijn als ieder ander. En dat ongeluk en geluk soms hand in hand gaan; dat terwijl er verdriet is omwille een ouder, je bemerkt dat je zoveel malen dichterbij gekomen bent dan voorheen.
Het gevoel dat je eindelijk weet wat je kunt en wilt en dat je verdrietig kan worden dat het kwartje niet viel toen je jaren jonger was. Je had misschien andere beslissingen genomen, andere kansen benut of die ene persoon de huid vol gescholden in plaats van de rug toegekeerd en in zwijgen verdwijnen.
Het gevoel dat rijkdom iets is dat je meekrijgt uit je jeugd. Dat je ouders verkwanselden of juist potten waardoor je nu wel of niet waardeert wat je hebt of kunt kopen of bewaard of weggooit.
Het gevoel dat je huis een slakkenhuis is dat je overal mee naartoe neemt omdat je huis niet een vaste plek is maar een gevoel van binnen.
Het gevoel dat de woorden soms blijven steken in je hersenpan en eruit rollen op papier maar je niet meteen hardop kunt vertellen, maar dat je dit nu wel weet en ernaar handelen kunt.
Het gevoel je zoveel voorkomt door gewoonweg heel duidelijk uit te leggen zodat men je verstaat.
Het gevoel klein te zijn in een grote wereld maar door je groot te maken je ook echt groot bent.