Het is frusterend. Hoe kan het nog steeds, in deze tijd, dat je een ouderwetse brief moet sturen naar een bedrijf dat het utopische beeld schetst van een functie die binnen het bedrijf openligt, knalt er na een selectie (naar wat ik heb begrepen op CV en niet zozeer op voorste brief?) op kernwoorden een gesprek tegenaan met ook nog wat assessment toetsen om vervolgens iemand te kiezen op gerichte opleiding en misschien een beetje werkervaring, zolang hij of zij maar een beetje jong is en meteen in het diepe te gooien. Ze moeten het per slot van rekening gewoon kunnen want teveel inwerken, daar heeft het bedrijf geen tijd voor.
Laatst las ik (in de Volkskrant?) een artikel over een meisje dat geen lerarenervaring had maar door de direkteur van een school aangesteld was, op laagste schaal, om Latijn te leren aan wat klassen en later ook wiskunde. Zij ging dat doen omdat er geen geschoolde leraren waren. Nooit kreeg zij van baas, collega’s of ouders nare berichten en werd het leerprogramma goed doorlopen.
Dat gold in mijn situatie ook. Aangenomen als onderwijs-assistent maar ik stond voor de klas en gaf remedial teaching terwijl ik geen enkele scholing had gehad. Puur op het in de vingers hebben. En die kinderen gingen met stappen vooruit! En ik kon lesgeven!
De ellende dat solliciteren heet vind ik vreselijk. Er zijn namelijk mensen met heel veel drive, capaciteit, leergierigheid en ‘straat-ervaring’ die best op posities kunnen van ‘afgestudeerden’. Een diploma zegt namelijk soms helemaal niets.
Bovendien zit je vast aan een diploma. De keuze die je maakte toen je amper wist wat je later wilde worden is soms niet meer de keuze en de richting die je nu zou maken. Toch zul je, als je wilt veranderen van baan, moeten solliciteren op functies die passen bij je diploma. Als mens mag je verwachten dat je verandert, bijleert, anders wil?
Wat zou een sollicitant moeten doen als hij of zij een brief schrijft zodat hij/zij niet onderaan de stapel belandt dan wel in de prullenbak?
Is een werkplek waar men enkel kijkt naar diploma’s wel de plek waar jij je thuis zou voelen? Bij grotere organisaties wordt je vaak afgerekend aan de hand van wat er op papier staat, zijn dit niet de juiste papieren, dan kom je niet verder, krijg je de ruimte niet om jezelf te bewijzen, jezelf verder te ontwikkelen.
Solliciteren vind ik nooit echt erg, heb het wel iets te vaak gedaan, daarbij komt dat ik kan stoelen op mijn ervaring en de vraag binnen mijn vak/kennis gebied vele malen groter is dan het aanbod, dat maakt het wel gemakkelijker.
Als je solliciteert op functies op niveau waar je geen diploma voor hebt voldoe je niet aan de eisen, en als je op een lagere functie in zo’n richting solliciteert ben je weer ‘overgekwalificeerd’. Het is heel moeilijk om uit je ervarings-/opleidingsrichting te breken via een baan, vooral in tijden van werkeloosheid waarin men allerei overtrokken eisen durft te stellen.
Of je hebt een diploma van Inholland…. Ik pleit voor meer en goedkopere EVC trajecten. Ervarings certificaat. Wie ben je, wat kan je, wat heb je gedaan, wat wil je van mij. En als het bedrijf dan vraagt wat willen we, wat hebben we nodig, wat kunnen we voor jou. Maarja alles op zijn tijd. Vrouwen mogen tenslotte ook pas net stemmen.