De eerste keer dat ik dat woord leerde was tijdens het kijken naar The Bold & The Beautiful. Echt waar. Dat was natuurlijk jaaaren geleden, toen The Bold & The Beautiful net begonnen was en dus soort van hip.
Brooke en die ouwe tang (hoe heet ze ook alweer?) zaten telkens met elkaar in de clinch en dan zei die ouwe tang: ‘You’re a true opportunist, Brooke!’ met zo’n dreigtoontje.
Iemand die van opportunisme beticht wordt, is iemand die zich aan alle situaties aanpast om er zo voor zichzelf het meeste voordeel uit te slepen. – Wikipedia.
En ik ben ze tegengekomen, die vriendelijke, sociale, ontzettende aardige zakenlui met enorme warme glimlach. Ze zijn je fan, ze willen graag met koffiedrinken en willen dolgraag meer weten over wat je nu doet. Interesse tonen ze. Je tuimelt er zowaar in, want ze zijn echt aardig en vriendelijk en tonen echt interesse. Dus natuurlijk, leuk! Gezellig, die koffie. Doen joh!
En dan komt het. Je hebt een organisatorisch en zakelijk dingetje. Het is belangrijk voor je. Je ontmoet daar mensen, je kunt wat voor elkaar betekenen en natuurlijk mag de Opportunist ook komen. De Opportunist heeft, uit vriendelijke interesse natuurlijk, een beetje zichzelf uitgenodigd en ik doe niet moeilijk. En ik bedoel, we hebben net bevrijdingsdag gevierd en de wereld is van iedereen en we denken niet zwart/wit. Maar tijdens je eigen zakelijke dingetje bekruipt je een ietwat vreemd gevoel. Er kloppen dingen niet. Er klopt iets niet helemaal. Er klopt iets niet in dit plaatje. Maar wat?
Een idee jatten is een discutabel iets. Er valt veel en heel weinig over te zeggen. Meestal zou je moeten denken dat degene die iets van je overneemt, om het maar even netjes te zeggen, zelf niet creatief genoeg is om het te bedenken. De complimenten gaan dan direct naar jouw schouders en klop er maar even goed op.
Ergens jezelf uitnodigen onder het mom van gezellig en ik vind je helemaal ge-wel-dig, en dan je eigen ding gaan doen is een ander verhaal. Een gesprek aangaan met iemand die jou verder kan helpen zonder dat jij dat expliciet benoemt zodat je achter iemand’s rug je eigen ding naar je eigen hand kan zetten is ook een ander verhaal.
Ik geloof heilig in het boontje komt om zijn loontje idee. Er komt een dag, let maar op, dat het je even tegen gaat zitten. Misschien gaat het je wel errug tegen zitten. Gaat het je zo tegen zitten dat je mensen moet durven inschakelen die je ervoor nog besodemietert hebt.
Met slijmjurken heb ik niets. Laat dat even goed duidelijk zijn.
als ze terug durven te komen, om hulp, laat zo iemand maar zitten? Of help je die persoon met de gedachte dat deze zijn/haar lesje wel geleerd heeft? stuur je daarna toch een leuke factuur? of is dat dan weer te opportunistisch gedacht?
@kurai: nee hoor, ik factureer deze mensen niet.
Ook toevallig; vandaag hoorde ik nog van een bevriend muzikant, die meemaakte hoe een producer ineens liep te beweren dat-ie zijn lied gecomponeerd had. Frisse types zijn dat.
De opportunist. Of ze zichzelf vroeg of laat tegenkomen? Ik hoop het. Erger vind ik het als je ze maar succes na succes ziet behalen. Want eerlijk gezegd gun ik ze dat niet. Erg he?
Ik heb wel eens iemand een factuur gestuurd die pure plagiaat pleegde en een tekst van mij plaatste zonder bronvermelding. En dan vervolgens de vermoorde onschuld spelen. Toen die factuur echter ook maar niet betaald werd heb ik het er vervolgens maar bij laten zitten. Verdergaan is dan beter.