Het is de vrijheid van muziek delen. Het is de vrijheid van muziek maken. Het is de vrijheid om van iemand te houden, iemand te haten, te verwensen, en het is de vrijheid in ons land om meer dan eens te roepen dat je links en rechts gescheiden wilt houden.
Dat je wilt kaderen, vastbinden of binnen de perken wilt houden met regeltjes en wetten.
Een aantal weken geleden kreeg ik een uitnodiging om mee te doen met Poezie op Pootjes die dit jaar het thema ‘vrijheid ligt niet op straat’ heeft.
Ik stuurde mijn gedicht in maar het werd niet uitgekozen om voor te lezen in de bibliotheek gisterenmiddag omdat ik, denk ik, in mijn gedicht riep dat het wel op straat ligt.
Ik verblijf
In de straten
van alle talen
Wij spreken
Gewaltlos
Diverse
La casa
Joyeuse
In verscheidenheid.
Vrijheid zit vooral in je hoofd. Niemand raakt je gedachtengang. Het kan nergens steken, slaan of schoppen. We hebben de vrijheden om te sparen en vol uit te gaan en we hebben de vrijheid om te geloven en te bidden. We hebben zelfs de vrijheid om te kiezen.
En toch … toch hebben we zoveel vrijheden maar zijn we banger. Banger om hardop te roepen, hardop te zeiken en hardop te vinden wat we vinden. En wat doen we eraan? …
Over vrijheid valt veel te zeggen. Waar ik me in toenemende mate aan stoor? Aan hoe mensen vrijheid opeisen en anderen diezelfde vrijheid misgunnen. Opkomen voor je rechten kan de assertieve Nederlander als geen ander. Maar op eigen verantwoordelijkheden gewezen worden? Daar is menigeen minder goed in. Rechten hebben gaat immers gepaard met plichten. Of niet?