Het is zo übertegenstrijdig, alsof je het liedje van Alanis Morrisette, Isn’t it Ironic, rechtstreeks in een Nederlands jasje zou kunnen vertalen. Met het allermooiste weer; de zon en de bloeiende bomen, zit een hooikoortspatient het liefst binnen met gesloten ramen en deuren. ‘Ga naar binnen. Sluit ramen en deuren. Zet radio of televisie aan.’

Het is echt een mooi gezicht als kinderen in een baal rose en witte bloesem duiken om vervolgens de hele reutemeteut omhoog te werpen om zo een confetti-effect te veroorzaken maar niet als ik ernaast loop, dank je wel! En het is dat ik elke avond lekker vers wil eten en niet in een rantsoenbak wil zoeken naar blikken soep en ravioli dus er komt telkens een moment dat ik de deur uit zal moeten.

De drukkende hoofdpijn begint ergens bij de haargrens en zakt treiterend richting fronsrimpels zo naar wenkbrauwhoogte. Hooikoortspatienten lopen de hele dag met zonnebril op, het is niet anders en de loratadine wordt verorberd alsof het ijsjes betreft.
Gisteren sprak ik een eigenaar van een drogist aan. Wat zat er nu precies in loratadine en waarom was het zo goed tegen hooikoorts terwijl ik er net zulke hoofdpijnklachten van kon krijgen?
‘Loratadine blokkeert de werking van histamine, waardoor de klachten afnemen. Hoofdpijnklachten kunnen als bijwerking optreden maar is wel zeldzaam. Wel kun je er moe van worden of zelfs slaperig.’

Je was hoe dan ook gewoon maandenlang hartstikke, ontzettend de klos. Dus. Vooral op het moment dat de graspollen door achterlijke gemeentemannetjes op onwijs stoere grasmaaiers uit de kiem gehaald werden. En maaien gebeurt dan niet eens om de maand of zo, maar om de week of twee. Het veroorzaakt in mij, naast onwijze niespartijen en barstende hoofdpijn, voor vreselijke aanvallen. Ik zou misschien best in staat zijn, als zij weer eens rondjes draaien op het grasveld hier beneden, met een tak kunnen gaan zwaaien. Bij wijze van.
Maar ze zijn gewaarschuwd.