Het televisie programma Profiel met ex prof voetballer Rene van der Gijp heeft me op meerdere redenen geraakt. Ik wilde, na het zien van de uitzending, dat andere mensen het ook zagen. Waarom? Ik wilde laten zien dat … Ik wilde … Er was een boodschap dat … Gewoon omdat … Misschien dat ik aan het eind van mijn relaas de juiste woorden weet.

Ik ben thuis opgegroeid met zekerheden en vooral veel onzekerheden. En dat is niemand echt vreemd; het hoort bij je ontwikkeling om zekerheden en onzekerheden te kennen. Het is aan jou, terwijl je opgroeit, er je voordeel uit te halen en dat is precies waarom de ene persoon ‘succes’ heeft en de ander wat minder.

‘Het komt neer op talent en geluk.’ zegt Rene met zijn aanstekelijke vrolijke lach. Zijn relativeringsvermogen is bewonderingswaardig en tegelijkertijd soms irritant. Als het Nederlands elftal verloren had voelde hij zich precies hetzelfde als wanneer het Nederlands elftal gewonnen had. Hij haalde zijn schouders op en dat was dat. De balans vinden en tegelijkertijd zo uit evenwicht zijn. ‘Talent heb je of heb je niet. En geluk heb je, of heb je niet.’ Het fijne is dat er een periode kan zijn van complete tevredenheid. Maar je weet nooit wanneer de vlag in je gezicht gaat waaien.

Bij hem thuis was alles schoon en geordend. Sportjournalist Michel van Egmond vertelde dat als Rene even naar de w.c ging en het tijdschrift op de tafel werd scheef gelegd, hij het bij terugkomst meteen weer recht legde. De oneffenheden zoveel en zo goed mogelijk gladstrijken. Controle houden over wat niet klopt.

Als je hoofd je uit balans brengt, door (teveel) prikkels van buitenaf, omdat niets je ontgaat, zul je ergens de controle moeten zien te krijgen over de rest. De rest zou dan ‘het leven’ kunnen zijn. Als je omgeving je uit evenwicht kan brengen; als jij teveel oppikt en het te druk wordt in je hoofd, wil je ergens de rest de baas kunnen zijn. De prikkels daarom buitensluiten is voor mij erg herkenbaar.

‘Met een vrouw samenleven is best een gedoe.’ vertelt hij later. En ja, samenwonen uberhaupt is een gedoe. Vooral als je gewend bent veel alleen te zijn en het prima vindt je tijd alleen door te brengen. Het is een constante vraag aan jezelf je aan te passen. En daarom kies je ook in een relatie constant voor elkaar want je hebt allebei een irritatiegrens en die overstijgt soms de relatiemeter.
Soms wil je echter niet aanpassen. Het is een keuze dit niet te doen. De een vindt dat egoistisch en de ander eerlijk. In hoeverre je kunt verdragen en kunt aanpassen is altijd een heikel punt. Er zijn momenten in ieders beleving dat je een periode het liefst alleen wilt zijn. En ook weer kiest samen te zijn.

En het mooie van houden van is dat je toch ergens op bepaalde momenten wederom kiest. Daar heb je eigenlijk geen trouwerij voor nodig.

[Bekijk hier de uitzending.]