Gisteren schreef ik over privacy en de tentoonstelling W.E Blog in het museum voor communicatie in Den Haag. Ik was er vrijdag ook voor een gesprek. Een aanrader trouwens, ook al is het een kleine tentoonstelling, het past goed samen met de overige tentoonstellingen in het museum. Het belgedrag van vroeger bijvoorbeeld.

Hoewel we de discussie voerden over privacy en wat we allemaal meedelen op internet, maar ook gesprekken voeren en plein publique zoals telefoongesprekken in de trein of andere openbare gelegenheden, kun je zien dat het vroeger ook niet heel erg anders was. De post bijvoorbeeld werd eerst handmatig gesorteerd zodat degene die dit deed talloze adressen langs zag komen, maar ook toen je met een telefoonverbinding doorverbonden kon worden, waren er telefonistes die handmatig met mensen spraken en doorverbonden.

Deze medewerkers moesten omgaan met privacy en er waren vast protocollen voor opgesteld. Dat we nu ineens met internet te maken hebben zorgt in feite niet zoveel voor veranderingen in privacykwesties, het is alleen anders, we moeten alleen gaan nadenken over waar de grenzen liggen. Die grenzen zijn voor bedrijven misschien te kaderen, maar privé ligt dat wat moeilijker. De ene vindt iets prima en de ander zal dat nooit laten zien online. Lijkt me helemaal in orde; niet iedereen deelt evenveel. Hoeft ook niet. Je deelt online waar jouw persoonlijke grens ligt.