Sceptisch zou ik het niet willen noemen, maar realistisch kritisch? ‘Wat is dat nou opeens, met die blogrevival?’ vroeg Michael gisteren aan mij terwijl we koffie dronken. ‘Jij blogt toch gewoon elke dag?’
Dat was ook de reden om te twijfelen. Ik hoef namelijk geen nieuwe leven te blazen in een halfdood blog. Mijn blog is springlevend en is helemaal elke dag up-to-date. Meer up-to-date kan ik het niet krijgen met ongeveer drie blogposts per dag. Maar het reageren, dat was wel iets waardoor ik over de streep kwam.
Het is stiekem toch ergens een klein ego dingetje, naast informatief willen zijn. Je hebt een uitlaatklep die je met iedereen wilt delen. Terwijl je vroeger een dagboek volkliederde en het op slot deed en wegstopte in een kast zodat je moeder het dagboekje niet vond, is het nu één grote delende wereld.
Maar hoe straks verder? Reageert men dan nog steeds? Blijft men trouw bloggen? Schieten de blogstukjes als paddenstoelen de grond uit en is er inspiratie voor maanden? ‘Het is in iedergeval een eye-opener.’ vertelde ik Michael terwijl ik van mijn cheesecake at.
Het is erkenning willen. Voldoening. Nuttig voelen. Helpen. Delen. En toch is die ‘urge’ om te bloggen een gek iets. Ik vraag me dan ook af hoe Elja hierover denkt. …
Heel eerlijk: ik denk dat het na deze week weer als een plumpudding inzakt en dat maar weinigen blijven bloggen en commenten. Maar dat geeft niet, deze week is er in ieder geval een hausse aan stukjes gepubliceerd en volgend jaar doen we het gewoon weer opnieuw.
Ik zou bijna zeggen: natuurlijk is het een inkakmoment in de dop. Niemand gaat nog zo dagelijks bloggen na deze week. Het is – ja ook bij mij – toch een beetje: geef ook mij eens een beetje aandacht!
Maar dankzij de revival ontdek ik een heleboel ontzettend leuke en mooie blogs die ik anders nooit was tegengekomen.
Zoals bijvoorbeeld die van jou!
mijn weer herstarten stond los van de blogrevival, dit kwam geheel toevallig zo uit
inzakken zal het zeker wel na deze week, misschien dat mijn frequentie ook minder zal worden, maar er zullen er genoeg door blijven gaan na hun revival.
Het is sowieso niet de eerste keer dat ik weer opnieuw begin, dus zal ook vast weer een keer stoppen. Maar voorlopig ben ik weer vol aan de gang.
Hoi, volgens mij kan zo’n blogrevival alleen maar goed doen – het motiveert mensen om weer eens flink te bloggen. En voor sommigen zal dat blijven hangen. Maar voor veel mensen (de meeste??) is dagelijks of zelfs meerdere keren per week bloggen misschien niet haalbaar – vooral als ze dat al niet deden.
De vraag is even wat de motivatie is? Als het ego is (ik wil meer aandacht en meer bezoekers, en snel) dan zal het na een weekje blogrevivalen misschien ook weer afgelopen zijn. Of is het: ik wil delen, ik wil CONTACT, echt contact, mensen echt bereiken?
Is de behoefte om te delen een andere dan de behoefte om gelezen te worden? Bij #blogpraat afgelopen maandag zag je toch ook weer dat veel mensen gaan bloggen omdat ze de behoefte hebben om te delen. Niet omdat ze gelezen willen worden. Bedoel, natuurlijk willen ze dat, maar de eerste motivatie is die van delen, zich uiten, denk ik. Zoals jij al vaker riep, dat ‘pure’ bloggen, zonder ‘strategie’ of ‘doelgroep’, dat werkt toch het beste… Ook al ben ik van de school die zegt dat omgekeerd ook kan: beginnen met een doel/strategie, en leren om het leuk te vinden en ‘puur’ te bloggen.
Zoals je weet vind ik het lastig. Ik ben begonnen met bloggen vanuit de behoefte om te delen en te helpen. Maar toen ik opeens van mezelf MOEST bloggen, een strategie had, een doelgroep, hield de motivatie op. Heel gek. Geen lol meer in. Begint nu weer een beetje te komen, nu ik me daarvan bewust ben.
De blog urge is een gek iets…lastig te verklaren en totaal afhankelijk ook van je persoonlijkheid?
Ik blog omdat ik het leuk vind. Ik vind het leuk om mijn foto’s en schilderijen terug te zienin het format van een blog.
Al bloggend kom ik veel tips tegen over hoe de sociale media als marketing ingezet kunnen worden. “Klanten die als vanzelf naar je toekomen etc.” Dat klinkt natuurlijk
fantastisch. Ik heb een aantal van die tips geprobeerd en merkte ook dat ik het toen een stuk minder leuk vond. Ik doe het nu “gewoon”weer spontaan. Ik reageer wanneer ik iets zie dat me aanspreekt en niet meer vanuit een strategie. Ik volg jouw blog al langer, omdat ik in creativiteit ben geinteresseerd. Ik vind dit terug in jouw blog, je enthousiasme, de vormen die je uitprobeert en de inhoud.
Dus wat mij betreft, graag doorgaan!!!!!
Die urge om te bloggen vind ik niet zo gek. Het begon wat mij betreft vooral de urge om te schrijven en vaak houd ik al schrijvend mezelf een spiegel voor en hé! hoe leuk: dat is dan weer waardoor anderen mijn blog lezen. En dan krijg je reacties en dat geeft weer nieuwe impulsen en inspiratie en dan schrijf je nog een beetje meer – en nog steeds vanuit die urge om te schrijven. Zoals muzikanten muziek moeten maken. Schilders moeten schilderen.
Hoe zei jij het ook al weer: bloggend ademhalen?
Daar heb je een punt. Erkenning willen. Ik ben iemand die graag erkend wil worden. Zal dat een drijfveer voor mijn blog zijn? Feit is dat ik me ook graag gewoon wil uiten. En het fijn vind dat mensen het mee kunnen lezen als ze willen.
Zo fijn om me op een blog te kunnen uiten. En dat delen op een manier dat er een interactie kan ontstaan. Maakt ‘t echt waardevol voor me. Merk dat er een soort lijn in komt in tijden dat ik er wat schrijf. Zo’n beetje golvend.Maak me er niet druk over, tis wel goed zoals ‘t is bij mij. Raak niet zo snel ‘op’, want dat is nou hetgene waarom ik blog: wordt door zoveel geraakt, dat ik het kwijt wil en wil délen!