Ik begin ben begonnen met een serie vragen aan mezelf. Vragen die een ander aan mij zou kunnen stellen en die ik ook aan jou zou kunnen stellen. Over creativiteit. Waar is het bij jou begonnen en ontstaan en wat doe je ermee, of ben je het kwijtgeraakt? Wil je het (terug)vinden? Doe je mee? Reageer en zet je link in de comments of reageer in de commentbox. Je kunt alle creativiteitsvragen hier terugvinden.
Het is maar een getal. Jouw leeftijd. Mijn leeftijd. Maar hoe oud voel jij je? Hoe oud mag je zijn? Wanneer ben je precies je leeftijd en wanneer ben je ineens zes jaar? Op welke momenten ben je even kind? Wanneer doe je eens gek? Mag je alleen gek doen en buiten kaders treden als je kind bent maar als je ‘volwassen’ bent niet meer? Wanneer stopt het? Stopt het überhaupt? Mag je, als je zevenendertig bent heel hard schreeuwen of moet jij je mond houden? Mag je belletje trekken? Stoepkrijten? Een madeliefjesketting rijgen? Waterballonen gooien? Een geintje uithalen?
Mag ik alsjeblieft af en toe dansen midden op straat, planken of een grapje uithalen en mag mijn buurman dat alsjeblieft ook! We hebben ons hele leven nog om serieus te zijn!
Sinds ik de veertig ben gepasseerd pas ik beter bij mijn leeftijd. Dat jong, flitsend en dynamisch heeft nooit zo bij me gepast.
‘Het is maar een getal’. Dat klopt. Leeftijd, dat getal, is nooit het probleem. Wat het probleem is, zijn de stereotypen waarmee we rondlopen, de stereotypen gevoed door een cultuur die perfectie verheerlijkt en die deze perfectie uitdraagt waar het maar kan omdat er geld mee verdient wordt. Het is de bedoeling dat we het idee/gevoel hebben dat we niet aan dat ideaalbeeld voldoen zodat we de kleding, sieraden en smeerseltjes blijven kopen die het onmogelijke beloven.
Dat is natuurlijk absoluut waar. Leeftijd is slechts een getal. Ik voel me vaak helemaal niet een bepaalde leeftijd.
De manier waarop Harry Mulisch tegen het fenomeen leeftijd aankeek spreekt mij erg aan. Het zou best mooi zijn een wat jongere absolute leeftijd te hebben. Waarbij je lichaam aftakelt, maar je geestelijk voortdurend zeventien blijft voelen zoals Mulisch deed.
Ik zou echter niet weten welke leeftijd mijn absolute leeftijd dan is. Zeventien? Twintig. Geen idee, eerlijk gezegd.
Waar ik de bibbers van krijg zijn volwassenen die zo nadrukkelijk leven volgens hoe dat past bij hun leeftijd. Waarom je niet jong voelen en jong gedragen als je wat ouder bent. Gelukkig heb ik mijn zevenjarige zoon als alibi. Waardoor ik mij bij tijd en wijle lekker kan gedragen op een manier die niet past bij mijn leeftijd. Lekker puh.
@Laurent, Peter en Michel:
het doet hele gekke dingen met je. Sommige mensen remmen je af. Sommige acties passen niet bij je leeftijd. Dan mag dat ook niet meer. Waar komt dat vandaan? Wie heeft bedacht dat boven een bepaalde leeftijd je ‘normaal’ moet doen en niet meer uit de band mag springen? Wie heeft bepaald dat je dan in de rechte lijn moet lopen en niet er buiten?
Bovendien is leeftijd iets vreemds. Ik ken mensen die jonger zijn dan ik en zich ouder voordoen en mensen die veel ouder zijn dan ik en veel jeugdiger lijken.
En dan hebben we het nog niet eens over je leeftijdsuiterlijk. …
Ik ben al mijn hele leven “12 going on 85″, dus maar zelden “age appropriate”, zoals men dat pleegt te noemen. Overigens geloof ik (binnen redelijke grenzen natuurlijk, maar da’s een kwestie van logisch nadenken) helemaal niet in “dit hoort bij die leeftijd en daarna niet meer”, net als ik niet geloof in “als je er zo en zo uitziet, hoor je je zo en zo te gedragen”. En ik moet zeggen: dat maakt mijn leven een heel stuk leutiger!