Vanochtend stapte ik in de trein naar Amsterdam om samen met Tosca van uitgeverij Scriptum te praten over de kaft van het boek. Het is dus zo; judge a book by its cover, dus brainstormen over formaat, lettertype en dus ook kaftontwerp was belangrijk.
Nu was ik op voorhand al enthousiast over de ontwerpen die de heren hadden gemaakt. Het was zelfs zo dat ik gisteren langs boekenschappen struinde en hun ontworpen kaften zo eruit pikte. Drie stuks achter elkaar. Dat gaf een goed gevoel. Mijn smaak. Mijn ding.
Het gaat goed met schrijven. Het voelt ook goed, dat schrijven. Ik ben blij dat ik zelf de deadline vervroegd heb. Het geeft iets meer druk maar die druk heb ik nodig. Dingen die te lang blijven zweven of hangen vervliegen. Goede ideeën moeten meteen gebruikt worden. Goede ideeën mogen niet vervliegen.
Binnenkort, over een week of drie, zal ik te zien krijgen hoe de vormgeefheren hun visie over mijn boek hebben vertaald in beeld. Dat lijkt me zó tof!
Ben benieuwd!
Ik ben nu al erg benieuwd naar de cover. In de massa’s boeken die je in de winkel ziet liggen, zijn het toch de aansprekende covers die maken dat je het boek oppakt. Nou ja, het is in ieder geval een belangrijke prikkel. Wat het te lang wachten met goede ideeën betreft: dat frustreert mij wel eens. Ik loop al een week rond met bepaalde blogposts in mijn hoofd, dingen die er dus eigenlijk uit willen, maar ik heb nog niet de rust gehad om ze te schrijven.