Vanochtend kreeg ik via twitter een link doorgespeeld van een blog van iemand die vertelde over een verzonnen verhaal dat zich via twitter verspreidde. Ik voel nu niet de behoefte deze linkjes in mijn blogstukje op te nemen. Het ging om een zelfmoord wat het al meteen ernstig en precair maakt. De vraag was echter: was dit een hoax of niet? En jawel hoor, dat gedoe via twitter de wereld in te sturen maakt het natuurlijk allemaal niet makkelijker.
Het is wel zo dat je online voorzichtig moet zijn. Voorzichtig met je opmerkingen, vragen, uithalen en meningen. Kijk maar naar Anouk met haar opmerking en foto van de dvd van Ilse. Menig twitteraar vond er wat van. Anouk verwijderde later al die tweets. De schade was al aangericht. Nu hebben vele mensen dikke huiden en ook Ilse zal er niet al teveel last van hebben gehad. Sterker nog, bad publicity is good publicity. Misschien bedankte ze Anouk wel.
Soms wordt op deze manier ook een boek aangeprezen. Voordat het boek er is verschijnt er een blog van iemand die een verhaal schrijft over zijn of haar leven. Voordat je erg in hebt leef je helemaal mee met die persoon, totdat men gaat twijfelen. Is dit allemaal wel echt? Zo was er een toiletjuf die alles wat zij meemaakte beschreef op haar blog. Niemand had door dat de vrouw een man was en dat het onderdeel was van een neplogwedstrijd. Destijds gaf ik me ook op om mee te doen, onder pseudoniem Reva, maar al snel werd er intern een strijd bevochten tussen gevoel en verstand. Ik maakte al vrij snel bekend dat het onderdeel was van een wedstrijd. Ook het boek Tirza van Arnon Grunberg begon als blog. En Tirza ‘klonk’ echt. Maar ze was niet echt. Ze was fictie.
Vroeger had je aan de ene kant van het dorp een griepje en was je aan de andere kant van het dorp hartstikke dood. Men voedde een gerucht door er zelf wat bij te verzinnen of je hoorde het verkeerd waardoor verbasteringen optraden waardoor het verhaal uit z’n context gehaald werd. Dit gebeurt soms ook online. Een tweet, een zin, een verhaal kan uit zijn of haar verband getrokken worden. Een opmerking, gedachte of mening kan door een ander verkeerd gelezen worden of verkeerd opgepakt. Een opmerking zonder smiley kan serieus en snerend overkomen maar zet je er een smiley bij denkt men opgelucht: hij bedoelt het niet zo. En dan nog …
Is online zijn slechter in zijn communicatie dan in levende lijve mensen zien en spreken? Ik denk het niet. Ook dan kan je stevig voor de gek gehouden worden. Het staat wel vast dat er overal rare verhalen verspreid kunnen worden. Transparantie is een zoektocht.
ik zag die tweets ook voorbij komen. In de nrc.next stond laatst een heel artikel over ‘munchhausen by internet’ een variant op het syndroom van munchhausen. Als je aandacht wilt, is het makkelijk om je aan te melden bij een forum voor mensen met een bepaalde ziekte of zo en daar kun je je dan helemaal uitleven. Echt heel sneu dat mensen dat doen. Soms laten ze zogenaamd iemand anders vertellen dat ze zijn overleden of in coma liggen… Dat syndroom bestond natuurlijk al lang, maar internet maakt het wel heel makkelijk…
Kijk maar naar al die twitterberichtjes tijdens die schietpartij in alphen a/d rijn. Heel irritant, want op ten duur wist ik niet meer wat ik wel of niet moest geloven :S
helemaal mee eens. Zelfde geldt voor internet daten. Het argument om het niet te doen is dat mensen vaak niet zijn wie ze zeggen te zijn. Ben in de kroeg regelmatig advocaten en kunstenaars tegen gekomen. Die vervolgens alleen een module hadden gevolgd van de opleiding. Om maar niet te spreken van de vrijgezellen mannen die gewoon een vrouw en kind thuis hadden zitten.
Leugens vind je overal. Net als mensen die ze willen geloven.
Ik hou niet van fakeblogs, of die blogs waar een pr-bureau achterzit. Of bloggers die zich alleen laten leiden door commerciele belangen. Ik wil echtheid. Een echt persoon of personen achter een blog. Boeiende, echte verhalen.