Er waren erg mooie tentoonstellingen te zien vanmiddag bij de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Met Sytske drentelde ik door de lange gangen. Lange, oude schoolgangen. Niet alleen waren er eindexamenstukken te zien, van fotografie tot architectuur en van logodesign tot beeldhouwwerken, er was ook genoeg te zien op de gangen. Verborgen kunst. Of toevallige kunst. Kunst dat een loopje neemt met huidige objecten. Er was een P te vinden op een muur, volgens mij gekleurd. Iemand had er later OEP achter getekend.

Maar ook in een prachtig lokaal waar in het wit, mooie voorwerpen te zien waren en prachtige fotografie, ineens een piepklein hartje, achtergelaten tegen een grauwe oude muur met op de grond verfspatten en tape.

Misschien is dat wat mij het meeste aantrekt in ‘kunst’. Het onverwachte, het verborgene, het mysterieuze of het zo gewoon op het oog lijkende. Het past in zoveel vormen. Het hoeft niet persé kunst te heten om kunst te zijn.