Toen ik zonet het artikel las over kindbruiden was mijn eerste gedachte Azize.

Azize was een Turks meisje uit mijn lagere schoolklas. Ze was zeer tenger en klein maar had een pittige mond en grote felle ogen. Die ogen konden vuur spuwen als ze zich kwaad maakte. En ze maakte zich nogal eens kwaad. Ik herinner me dat, toen ze nog een jaar of zes was, een kind heel hard kneep omdat er ruzie ontstaan was. Ze was fel en misschien inadequaat duidelijk verbaal haar zegje te doen.

Azize was in de laatste klas, klas 6, groep 8, ineens weg. Haar tafel was een lege plek in onze klas. Haar Turkse vriendinnetje Sybil vertelde in de pauze buiten dat ze van haar ouders terug moest naar Turkije om te trouwen. Te trouwen? Wij Nederlandse nuchtere meiden begrepen er niets van! Je ging toch niet trouwen als je zo jong was?
En wie was die jongen dan? Sybil keek naar haar zwartgelakte schoenen met kanten sokken. Een achterneef. En hij was geen jongen. Eigenlijk. We begrepen steeds minder van het verhaal en vroegen onze meester om uitleg.

Wat hij vertelde weet ik niet meer. Ik weet alleen dat Azize, die erg veel weg had van een jonge Anne Frank; met hetzelfde haar en guitige blik, ineens niet meer bij ons was. Dat meisje was weggehaald naar haar geboorteland om te trouwen. Te trouwen! Hoe kun je als twaalfjarige trouwen? Met een achterneef? We begrepen het niet, ik begreep het niet en begrijp het nu nog steeds niet. …