Wat de aanleiding was weet ik niet meer precies, maar jaren geleden speelde het ook al; het wel of niet serieus nemen van webloggers en hun blogs. De één vindt dat je lekker moet kunnen schrijven wat je wilt, ook al is het over bloemen en planten, honden en katten en over alle perikelen die je ondervindt als je het moederschap omarmt, en godzijdank blogt iedereen ook over alles wat hen bezighoudt! Het vrije recht om te bloggen. Heerlijk!
Kitty en ik verzonnen destijds, zoveel jaren geleden, een prutslogbutton voor op je blog. Om aan te tonen dat je een prutslogger was; van alle markten thuis, bloggend over de zon, de zee, zand tussen je tenen en alle perikelen om je leven heen. Zoals het blog ooit begonnen was. Zeurend, mekkerend en klagend maar ook vol anekdotes en humorverhalen. Oldskool. Ik zoek me momenteel suf naar dat gifje omdat het een erg goed gekozen plaatje was van een kat met een kroon op in een gevarendriehoek. Ik kan het tot op heden (nog) niet vinden. Als ik het wel ineens vind, zet ik het hierbij.
Bestaan de zogenaamde prutslogs nog wel?
Ze bestaan nog. Volgens mij zij het er meer dan ooit tevoren.
Wel zijn bedrijven er allergisch voor. Maar die snappen sociale media ook niet. Die vergeten het woord social en denken alleen in ‘media’.
Het web gaat over conversaties. En dat kan overal over gaan. Net zoals het leven zelf.
Ik vind het woord prutslog juist overkomen alsof het niks is. Terwijl elk soort blog zijn/haar eigen waarde heeft.
dat is ook met een reden zo bedoeld …