Veel leerde ik er, daar op die geitenboerderij. Ik moest door weilanden heen, fietste op opengebroken paden die nu door auto’s bereden werden maar misschien eeuwen geleden door paard en wagen benut werden. Het was bosrijk, rustig en er zwiepten hoge bomen die veel zonlicht tegenhielden. Ik bewonderde vele maisvelden en herinnerde me het schoolkamp een tijd geleden waarbij we er dwars doorheen gelopen waren middenin de nacht omdat we verdwaald waren bij een dropping.

Het gezin was niet spraakzaam en werkte hard. Ik boende er vloeren, waste de ramen en paste op dat ik niet in de keutels liep. De kinderen gingen naar school, kwamen tussen de middag thuis, zeiden amper gedag en gingen zitten aan tafel zonder handen te wassen. De allereerste keer dat ik daar het tafel gedekt had stond vader fronsend naar de keukentafel te kijken. ‘Borden?’ Hij stapelde ze één voor één weer op en zette ze terug in de kast. Het was geen zondag. Doordeweeks aten ze op plankjes. Plankjes? Ik wist niet wat ik zag.

Moeders was net uit het ziekenhuis ontslagen en lag in een ziekenhuisbed beneden in de woonkamer. Ze bliefde geen halfkoude thee, nee, ook geen koffie en dus stapte ik op de fiets om sap te kopen. De eerste winkels waren een half uur fietsen en moest ik in de plots opkomende regenbui weer naar huis. Moeder had pijn aan haar rug, mocht zich niet bewegen en werd elke dag een beetje knorriger. Als de kinderen in en uit het huis renden werd ze kwaad. ‘Hou eens op met die herrie! Buiten spelen! Vort!’

Ik zette een po onder moeders billen als ze riep dat ze moest. En ze moest vaak maar kon niet. Ik wachtte dan in het zijkamertje en hoopte dat ze niet gepoept had. Pies vond ik al erg maar poep was over de grens van kokhalzen. Natuurlijk mocht je als thuishulp niet laten blijken dat je kokhalzend over de w.c hing om andermans uitwerpselen weg te spoelen. Het zweet stond me op mijn bovenlip en ik zuchtte nog een keer. ‘Haal maar weg!’ werd er luid geroepen en ik haastte me naar de woonkamer. ‘Ik kon weer niet.’ verzuchtte ze en ik haalde de po onder haar billen vandaan.

Veel leerde ik op de geitenboerderij. Dat het boerenleven hard was en waar geen tijd was voor een beetje kalm aan doen. Dat alle afstanden grote afstanden waren, letterlijk maar ook figuurlijk. Je was werkzaam in een boerengezin maar je leerde hen amper kennen. Ik leerde vooral dat ik best mensen wilde helpen maar dat ik niet geschikt was om een po onder iemand’s billen vandaan te halen.