Als er een cadeautje gekocht moet worden, als er geshopt moet worden omdat het kan of als er een moment is waarbij ik tijd genoeg heb en toch in de stad ben, wandel ik zonder erg de Bijenkorf binnen. Alleen al de draaideur is leuk.

Ik kan, terwijl ik me mee laat voeren op de roltrap naar de eerste verdieping, minutenlang turen naar de make-up mevrouwen en één meneer (met uggs!) die mensen en plein publique een nieuwe look geven en met blush en eyeliner in de weer gaan. Als ik voor me kijk zie ik de grote billen van een sjieke mevrouw met een zonnebril op haar neus en als ik naar beneden kijk zie ik een kauwgom kauwende puber die verveeld tegen de railing hangt.

Op de tweede etage schreeuwt de nieuwste collectie najaarskleding me toe: ‘Koop mij! Koop mij dan!’ Ik bekijk snel de leren jacks en mooie pantalons en besluit gedisciplineerd de tweede roltrap te pakken. Daar dansen me de robuuste D cups me tegemoet. De Marlies Dekkers en de sportieve Bjorn Borgs zijn zó uit maar ik blijf steken bij de kleurige setjes van nopjes roze en paarse kant. Maar daar kwam ik niet voor, corrigeer ik mezelf streng.

Op de derde etage loop ik langs strakke leren bankstellen en retro design krukken. Mooie vazen, sjieke kaarshouders en allerlei serviesgoed. Ik ben fan van serviesgoed sinds ik samenwoon. Best eng hoor, want daarvoor had ik niets met serviesgoed. Alsof serviesgoed iets zegt over samenwonen.

Natuurlijk ga ik hier niet vertellen welk cadeautje ik heb gekocht voor de housewarming van morgen. Stel je voor zeg, dat de mensen in kwestie gezellig vanavond de laptop openknallen en mijn blog gaan zitten lezen. Bovendien weten ze nu niet eens met zekerheid of ik bij de Bijenkorf iets gekocht heb. Misschien wel helemaal niets. Misschien was ik vanmiddag wel in de stad maar helemaal vergeten een cadeau te kopen en plofte ik met dinnen op een terrasje met een zwerm $#@! wespen en een verstrooid kelnermeiske die een dubbele perentaart bracht, theewater zonder thee en even moest nadenken wat ze zou noteren toen ik quasi serieus vertelde dat ik een jus d’orange wilde mét sinaasappel.

Om dan maar totaal te vergeten dat we (luid) discussïerend babbelden over dates, relaties, mogelijke dates en dates from hell en een meneer met zeehondensnor naast ons begon over een beschuitje. …

(Ik ga binnenkort echt nog eens een blog schrijven over de functie van een anekdote, daar sommige mensen denken dat dit geen waarde heeft of geen doel.) Weet jij wat de waarde is van een anekdote?