Mijn moeder heeft weer haar. Kleine, witgrijze haren die in slag of krul om haar hoofd vallen. Het is misschien anderhalve centimeter lang, misschien sommige plukken iets langer. Maar ze heeft weer haar.
Alsof daarmee de hele ziekte overwonnen is. De chemo uit haar lijf. Maar misschien begint het nu pas. Controles. Uitslagen. Afwachten. Ze is schoon verklaard en daarmee denkt de buitenwereld misschien dat het prima zo is terwijl niets echt ooit meer prima is. Het was er ooit. Dat ding.
Maar mijn moeder heeft glanzende haren op haar kleine hoofd. Haar doek is af. De zon laat haar haren groeien en de witgrijze gloed glinstert trots in de buitenlucht. Het is vreemd dat er zoveel gebeurd is met haar (haar) in zo’n korte tijd.
Goed nieuws met een kartelrandje…
Mijn vader heeft een baard(je). Alleen groeit er geen haar meer onder zijn kin vanwege bestraling voor keelkanker. Het is een blijvende herinnering aan een spannende periode die nooit echt afgesloten kan worden.
Maar in elk geval is er nu weer een periode van herstel en opbouw aangebroken.
verleid haar tot een foto