Terwijl m’n moeder nog een bakkie ging zetten zei m’n vader, die naar de folderbrochure keek, ‘ja, jij schreef al toen je heel klein was. Je schreef altijd! Altijd! En dan komt het er nu uit hè.’

En dat klopt. Schrijven; woorden vormen, zinnen kneden, een sfeer scheppen en gevoel verplaatsen was altijd een uitdaging die ik graag aanging. Alles wat in mijn hoofd dwarrelde aan woorden en zinnen zette ik op papier. In dagboeken. Later kreeg ik van mijn ouders een ecru witte typemachine waar hele voorgevormde letters weggetikt werden. Mijn laptop heeft nu ook op bepaalde toetsen weggevaagde letters. Van het vele tikken. Een vakantie zonder schrijfsels? Dat is geen vakantie.

Ik kan hele speeches verzinnen in mijn hoofd. Als ik mijn best doe ben ik net Obama. Ik kan hele troonredes maken of in de tweede kamer een motie indienen. In mijn hoofd kloppen de zinnen en woorden precies. Moet ik het nu zo gaan vertellen, hardop, in een gesprek zijn de woorden verdwenen. Ik heb het papier nodig of de computer. Alleen dan kan ik uitdragen wat ik wens, doe en maak.