Op allerlei vlak zet ik de hakken in het zand, als het gaat om mijn leefomgeving, maar ook als ik me geraakt voel. Kom je aan kinderen, dan kom je aan mij. Kom je aan ouderen, dan kom je aan mij. Kom je aan goede ideeën, mooie uitvoerbare plannen, initiatieven die ertoe doen, dan kom je aan mij.
Ik vertelde laatst al over de maatschappij en hoe ik voel en merk dat die verandert en dat het me zorgen baart. Om me heen zie ik verschuivingen en de invloeden die aan de ene kant minderen en aan de andere kant steeds meer hellen naar een kant die ik niet op wil. Als burger voel ik me klein en nietig; het gaat tenslotte om de mensen in de politiek die mij vertellen hoe het zal gaan.
Ik zie tweets voorbij komen over ‘Peuteronderwijs’ (peuteronderwijs?!) en ‘Waarom moet een initiatief uit de VS naar ons toe komen om ons de ogen te openen’ en verbazen wij ons massaal over het geweld in onze eigen buurt, falende politie en ergeren we ons om de bureaucratie die er nog steeds heerst.
Wanneer gaan we opstaan en schreeuwen? Oh nee, schreeuwen is niet handig. Maar wanneer gaan we nou eens eisen dat er betere ouderenzorg komt en laten we die nieuwe bouwprojecten even staan? Wanneer gaan we nou eens eisen dat er beter onderwijs komt en dat de lesprogramma’s aangepast worden zonder al teveel papierwerk maar met handen uit de mouwen en laten we de nieuwe snelwegen even links liggen? Wanneer krijgt politie eens meer invloed zonder erop afgerekend te worden? Wanneer gaan we eens beter voor elkaar zorgen en voor ons zelf? Wanneer gaan we eens wat doen?
Mag er ooit een vak bestaan op school waarbij je een kringgesprek hebt over wie je bent, wat je weet en vraagt wat je nog niet weet zodat je leert waar je succesvol in wilt zijn, wat niet per definitie betekent dat je veel geld moet gaan verdienen maar lekker in je vel zit en zorgt dat je dat blijft? Kunnen wij onze jeugd dit meegeven alsjeblieft?