Op een ander blog wordt er ook al over gediscussieerd; of het nu wel politiek blogverantwoord is om onder pseudoniem te bloggen of niet. Het is aan de ene kant stiekem en aan de andere kant geeft het vrijheid als je van hoger hand niet teveel in de ruimte mag kletsen. Wat is de functie ervan en geeft het uiteindelijk genoeg voldoening?
Ik blogde heel in het begin op een blogspot toen er een oproep was van NEPlog. Ook de toiletjuf bleek een verzonnen verhaal en schreef een man zijn dagboekfragmenten in dat blog in plaats van een vrouw. Ook Tirza was zo fake als wat en werd bijgehouden door een externe blogger in plaats van de schrijver zelf. En zo zijn er vele columnisten en schrijvers die onder een pseudoniem schrijven en schreven, zoals Suzanne Vermeer die een man bleek te zijn en helaas door zijn overlijden bekendgemaakt werd aan de wereld.
Een pseudoniem heeft als functie om te schrijven wat je kwijt wilt. Doordat je niet onder je eigen naam schrijft kun je je permitteren om meer bloot te geven dan je zou doen wanneer iedereen wist wie je was. Het blootgeven van gevoelens en gedachten is een erg kwetsbaar gegeven. Veel mensen (studenten, teamleden van een bedrijf) die een blog willen starten aarzelen ook over deze kwetsbaarheden. Wat zet je online en op welke manier? Men wil vooral niet al te kwetsbaar over komen. We leven nog steeds in een wereld waar kwetsbaarheid zoiets is als zwakte.
Soms echter werk je ergens waar je niet vrijuit mag of kan schrijven. Of heerst er een regime dat verbiedt dat je zomaar blogt over alledaagse dingen. In sommige landen verdwijn je achter de tralies. Vrijheid van meningsuiting is een moeilijk in te kaderen recht. Ook als je blogt ben je soms beperkt.
Dus zou ik ervoor zijn om een pseudoniem te gebruiken? Nee, ik niet. Toen ik in naam van Reva Reijnen schreef voelde ik me een ander. Ik was geen Karin maar Reva. Reva had misschien algemene kenmerken die hetzelfde waren maar in andere uitingen was zij iemand anders. Nu was dit een wedstrijd en vertelde ik later wel wie ik was, maar stel nu dat ik morgen als Hanne verder blog op een blogger account, of Hyves. En ik ben wel ik maar toch ook weer niet. Wat geef ik mijn teksten dan werkelijk mee? Is het belangrijker om mijn gedachten tentoon te spreiden of mijn levenswerk te laten zien? Ben ik mezelf als ik een andere naam heb gekregen, alleen maar omdat ik mijn mening vrijuit wil verkondigen? Is dat échte vrijheid? Ik weet het werkelijk niet …
Er is een groot verschil tussen het bloggen als een ander en het bloggen onder pseudoniem maar wel als jezelf.
Ik blog niet onder mijn eigen naam, maar wel als zijnde mezelf. Als ik iets opschrijf doe ik dat direct, vanuit mijn gedachten, ik ben geen ander. Als ik dan wel een stukje fictie schrijf, dan is dit ook duidelijk als fictie aangeduid of te herkennen.
Kan me voorstellen dat als je een roman schrijft het handig kan zijn om je in te leven in het leven van een ander, je gedachten door een filter te laten gaan, je standpunt naar die van een ander te verplaatsen.
Nog veel anders wordt het als je onder pseudoniem moet bloggen omdat het anders kwalijke gevolgen kan hebben, politiek of sociaal, dan is het een zegen dat je anoniem jezelf kan uiten. Maar ook daarin wordt gesjoemeld, je voordoen als iemand die politiek onder druk staat, terwijl je gewoon een broodschrijver bent in een land dat vrijheid van meningsuiting op no. 1 heeft staan.
Het werken onder pseudoniem heeft voor mij in ieder geval het voordeel dat ik zelf kan bepalen in hoeverre ik mezelf bloot wil geven. Ik bepaal zelf de afstand, het kader waarin ik me bloot geef.
klopt. ik noemde allebei omdat het naar mijn idee raakvlakken heeft.
Ik heb hem net bij het stuk van Michael ook gepost, daar als aanvulling op wat reageerder Martin Wisse zegt, en post hem hier ook even omdat het beter dan ik het kan verwoorden beschrijft wat de realiteit is van het overgrote deel van de pseudoniemgebruikers: http://www.zephoria.org/thoughts/archives/2011/08/04/real-names.html
Grappig, lees hier net een zkv over in een boek van A.L. Snijders. Hij zegt: ‘mensen hechten teveel aan de waarheid. Leugens en fantasie maken het leven mooier en rijker.’ Ik denk dat een pseudoniem je meer vrijheid geeft, ikzelf blog inmiddels over meer dingen niet dan wel, gewoon omdat ik heel veel gevoelens en gebeurtenissen wel met enkele mensen wil delen, maar niet met alle.
Waardevolle reacties, vooral over de morele kant van het bloggen onder pseudoniem. Maar er even van uit gaand dat ieder daar zo zijn eigen redenen voor heeft, vraag ik me – als beginnend blogger – ook af: hoe kom je aan volgers als niemand weet dat jij achter de blog zit? Je publiceert immers onder een niet bestaande naam?