Beloningen. Ja, u leest het goed. Beloningen.

Gisteren was het helemaal niet de bedoeling om bij de eerste de beste schoenenwinkel nieuwe suede zwarte sleehakken te kopen. Maar zo gaan die dingen; als je schoenen nodig hebt omdat je je hakken eraf gelopen hebt vind je niets, en als je voldoende schoenen hebt (of nou ja, da’s voor een vrouw natuurlijk altijd discutabel) spot je ze overal.

Als ik lyrisch ben over nieuwe schoenen, of ze nu plat zijn of niet, wil ik ze graag aan. Zo snel mogelijk. Ik had dus vanochtend besloten dat ik ze zou dragen. Naar een zakelijke afspraak waarbij ik trappetje op, trappetje neer, van verdieping twee-en-veertig naar verdieping veertig, van de ene kant naar de andere kant zou lopen. Deze zakelijke afspraak communiceerde staande en dus was het wandelingetje naar een lunchtent een zeg maar plusje. Na de lunch sjokte ik in de regen met paraplu waar de wind steeds onder kwam naar Studio Toren om de laatste hand te leggen aan het schoonmaakwerk voordat er vrijdag verhuisd ging worden. En die lange hal was nu extra plusje.

Ik dweilde, sopte, poetste en deed. Pufte uit op een klapstoel en hoorde de wind om het gebouw heen gieren.
Toen ik besloot dat ik alles gedaan had; de deur, vensterbanken, radiatoren en vloer, snakte ik naar thuis op de bank met een dekentje met een lekkere verse scone met lemon jamspul en clotted cream en mijn voeten in een warme bak met bloesemwater. En toen ontdekte ik het.

Ik was mijn OV chipkaart vergeten. Het lag waarschijnlijk thuis in één van de vakjes van mijn jasje. Mijn goede dag werd een slechte. @#!@#!! … @#!@#!! …

Dus sjokte ik via hobbelige stenen via talloze rukwinden en klappende paraplu’s naar het station. Mijn voeten waren op. Zo op. Ik haatte die sleedingen. Stomme @#!@#!! Ik wilde maar een ding. Zitten. Alleen. Maar. Zitten.

‘Alsjeblieft laat me gewoon even zitten!’

Soms moet je gewoon. Pijn of niet. Je moet want als je stopt kom je niet verder. Je moet door! Je zet je tanden op elkaar en gaat! Omdat je door moet! Je kunt niet stoppen en kniezen! Je gaat door omdat je door moet gaan! Nog even en je bent thuis!

En na die interne peptalk had ik die scone verdiend.

Wat ik zeg. Beloningen.