Seizoenen veranderen. Soms te snel. We hadden een korte zomer, kun je wel stellen. Mijn paraplu is al meer dan eens uit de tas gehaald om vervolgens bijna weg te waaien door plots oprukkende winden. De zon doet z’n best maar de grijze wolken winnen.

En toch is het prima zo. Mijn Uggs zijn uit de kast gehaald. Mijn dikke vest ook. Mijn plannen voor komende maanden zijn ook in de maak of vastgezet. Gastlessen geven op Fontys Hogeschool in Tilburg bijvoorbeeld. Of spreken op een netwerkavond. Een cursus geven. Exposeren. Organiseren. Een boek presenteren.

Het heeft ook wel wat. Televisieland waait ook mee. Holland’s Next Top Model kijken. Jonge meiden die willen winnen en elkaar afkraken. Ondersteboven aan de wiek van een molen hangen. Alles voor het mooie plaatje. Of Expeditie Robinson. Alleen in een grot vertoeven. Vochtig en donker en smerig en alleen terwijl ik met een kop koffie op de bank zit onder een dekentje. En een beetje rondslenter op m’n sloffen.

De bomen zwiepen heen en weer om onze flat. Soms hoor je het gieren en suizen. De volgende ochtend liggen er takken op de grond en op de wegen. Het is knus om lekker warm binnen te zijn als het buiten om je heen stormt.

‘Straks breekt er een boom af de verkeerde richting uit.’
…
‘Hebben wij eigenlijk een glasverzekering?’