‘Wat is succesvol zijn nu precies?’ De vraag is een hot topic her en der. Ook op feestjes wordt erover gediscussieerd. En is succesvol echt alleen maar klimmen op die ladder?
Succesvol zijn is in deze samenleving blijkbaar nog steeds meedelen hoe snel je op die ladder klom en veel geld verdiende zonder te vertellen dat je soms gestruikeld bent of zelfs keihard gevallen bent en moest opkrabbelen. Failliet gaan, stoppen met je zelfstandig ondernemerschap of een relatie die je partner verbroken heeft is blijkbaar niet iets om de wijde wereld in te gooien, of je er nu wel of niet bovenop gekomen bent.
Vallen over je eigen woorden als je moet spreken, een black out krijgen of bij een sollicitatiegesprek niet meer kunnen vertellen waarom je denkt geschikt te zijn voor die baan is niet leuk. Ook vlekken in je nek krijgen als je ineens een camera op je gericht krijgt of iemand die aan je vraagt of je faalmomenten kent zijn van die ik-haak-af situaties. Het liefst zijn we allemaal positief, stralen we graag uit naar de wereld dat we het vooral helemaal gemaakt hebben ook al zit je stiekem stevig in de schulden. En dan hebben we het nog niet eens gehad over niet meer weten waarom je in hemelsnaam ooit die studie gevolgd hebt, nu een spetterende baan hebt maar niet meer gelukkig bent.
Gisterenavond was ik bij een vrouwennetwerkavond aanwezig. Nu heb ik meestal niet zoveel zin om bij een vrouwentoestand aan te schuiven omdat juist de dynamiek van man en vrouw me aanspreekt, maar goed, ik was gevraagd wat te vertellen over succesvol zijn naar aanleiding van mijn te verschijnen boek Opkrabbelen, waarbij ik uitgebreid vertel en omschrijf wat nu precies valmomenten zijn en je je niet hoeft te schamen omdat je sterk genoeg bent weer op te krabbelen. Omdat ik die boodschap belangrijk vind zei ik ja.
Soms zou ik wensen, en ik heb het vaker de wereld in geholpen, dat we in het basisonderwijs, en misschien zelfs al wel op creches en kinderdagverblijven, leren omgaan met lief zijn voor elkaar maar ook leren lief zijn voor ons zelf. Ik geloof er zo heilig in dat iedereen op deze aardkloot een functie, een taak heeft. Of je nu talent hebt om Minister President te worden of verloskundige dat heeft net zoveel impact. Het ene speelt zich op de voorgrond af en het andere op de achtergrond maar in hun nabije omgeving heeft het net zoveel impact.
Succesvol zijn is niet alleen keihard werken, veel geld verdienen, aanzien krijgen en bekendheid en zelfs bepaalde macht. Het is ook je eigen talenten onderzoeken en gebruiken, weten en voelen waar je in uitblinkt en dat laten groeien zodat je op je best functioneert. Het is de balans tussen werken en uitrusten en op het juiste moment ho! zeggen zodat je kunt opladen. Succesvol zijn is ook in je haast stil blijven staan bij alles dat gratis en voor niets je pad op komt zoals de zon die ‘s morgens opkomt of een mooi uitzicht terwijl je in de trein zit naar een afspraak. Of mensen ontmoeten waar je vrolijk van wordt, lekker eten met elkaar en ervaringen uitwisselen.
Succesvol zijn zou een vak moeten zijn in het onderwijs. Maar dan eentje die alle elementen aanstipt die menselijk zijn. Zonder rust, vertrouwen in jezelf en je dromen najagen en uitdagingen blijven vinden blijf je niet aan de top.
Update: Aanstaande vrijdag in het AD een artikel over Zoete Inval.
Succes is je eigen definities bedenken, voelen, ervaren en delen wat iets voor jou betekent. En dus het woordenboek aan de kant gooien.
Ik vind dat de dingen die jij noemt (lief zijn voor elkaar en jezelf en vertrouwen in jezelf hebben) geen taak zijn voor het onderwijs, maar voor ouders. Ouders dienen hun kinderen de basiswaarden en het fundament te geven die nodig zijn om succesvol te worden ( los van welke definitie je voor succes hanteert). Maar goed, ik weet ook dat dat helaas lang niet altijd gebeurt.
Daarnaast lees ik regelmatig management(vak)literatuur en daar kom ik ook zeker artikelen tegen over ‘opkrabbelen’. Er is wel degelijk aandacht voor misstappen of zaken die niet zoals gewenst gingen. Het gaat er om hoe je daarmee je omgaat…dat onderscheidt succesvolle van niet-succesvolle mensen.
@Borg: klopt. het gaat er zeker om hoe je ermee omgaat. dat wordt dan ook zeker besproken in het boek. niet alleen door mij, maar door anderen ook, zodat er niet een beeld bestaat. en er iets aan DOEN, zelf voelen en beseffen dat je er wat aan kan doen.
En wat betreft het onderwijs; ik ben het er helemaal mee eens dat ouders degenen zijn die er als eerste wat aan moeten doen. helaas gebeurt dat niet altijd. dan is school een tweede kans voor kinderen. en bovendien vind ik dat ze overal voorbeelden nodig hebben, ook daar.