Gisterenavond tijdens #blogpraat (elke maandagavond tussen 20.00 en 21.00 op Twitter) werd het onderwerp ‘perfectionisme’ besproken. Een woord waar ik acuut kriebel van krijg. Het blijkt namelijk steeds dat perfectionisme iets is wat je niet kunt nastreven; als je denkt dat je er bent, is het weer niet écht helemaal 100% goed.
Bovendien houdt perfectionisme heel veel tegen. Het is een utopia. Een tralalaland. Een moedeloos traject van hoop en streven en onderweg schaven en mooier maken terwijl je amper geniet van wat je ter plekke aan het creëren bent.
Het blog is ontstaan om te laten zien aan anderen wat je meemaakt, denkt en wilt meedelen. Via een blog kun je dagelijks, alsof het een logboek is, je ‘ei’ leggen. Dat kan variëren van een poezenblog tot marktonderzoek en van het leven van een vuilnisman tot de perikelen van een student op kamers. Tegenwoordig zijn er veel meer ondernemers te vinden die bloggen en zij willen ook op een professionele manier zichzelf laten zien. Niets mis mee. Natuurlijk wil je foutloze content schrijven en nadenken over je format en wat je belangrijk vindt om te laten zien. Maar het bloggen is ook een speeltuin waarin je mag spelen; je koekjestrommel waaruit je mag snoepen. Het is een frisbee die je de lucht in gooit zodat ie weer terugkomt.
Ik stond gisteren bij de trein te wachten en bedacht me dat we het bij kinderen heel normaal vinden dat zij vallen en opkrabbelen (get it?) en foutjes maken en verbeteren en ervan leren. Bij kinderen vinden we het helemaal niet erg als zij een keer struikelen of hun handen vies maken. We vinden het doodnormaal.
Op welk moment is het dan zo gegaan dat we als volwassenen elkaar en vooral ons zelf bekritiseren op foutjes en maatstaven? Ik zag gisteren een promo filmpje van Firma Mes over hun nieuwe toneelstuk waar ik nog steeds geen tijd voor heb die te gaan zien, en was blij verrast. Heerlijk dat gekuch in een take die er gewoon op blijft staan en niet weggemonteerd is.
Wanneer stoppen we met altijd maar beter en beter doen en gaan we weer spelen en uitdokteren wat bij ons past en al doende elkaar complimenteren en toejuichen? Wanneer schrijven we vanuit het niets ineens een blogpost waarbij we even niet nadenken over ‘het perfecte blogje’ zonder moeilijk in elkaar gezette tekst maar gewoon wat je vanuit je hart naar buiten wilt brengen en wat jouw boodschap aan de wereld is?
Ik denk namelijk dat wanneer je blogt wat je qua gevoel wilt vertellen die boodschap bij de ander keihard binnenkomt. Of je nu over je kat, je sierplant of je ondernemerschap blogt.
[In mijn boek haal ik meer aan over perfectionisme en creativiteit. Ben je nieuwsgierig en wil je alvast bestellen? Dat kan o.a hier maar ook bij meerdere boekwinkels.]
Gister niet echt kunnen deelnemen aan de blogpraat, wel nog even wat geroepen.
Perfectionisme is vooral een streven, iets wat juist je creativiteit kan aanwakkeren, het uiterste van je creatieve kunnen laat opzoeken.
kijk uit naar je boek!
In mijn laatste blog schreef ik net wat over mijn dyslexie, en dat dat mij altijd heeft weerhouden om te bloggen. Juist ook omdat ik weet dat de blogs daardoor niet perfect zullen zijn. Maar nu eenmaal over de drempel leg ik mij er gewoon bij neer dat mijn blogs misschien wat spelling en taal betreft niet altijd even hoogstaand is, maar dat niks zegt over de inhoud. Al zullen er mensen zijn die misschien om die reden afhaken met lezen. So be it
Dankzij jou weet ik nu ook dat er op maandagavond #blogpraat is. Thanks!
Het is een woord, een rekbaar begrip. En met ‘te’ ervoor, dan wordt het een ander verhaal.
Eisen we geen soort van perfectie, zacht uitgedrukt, van mensen die een belangrijk beroep uitoefenen? Neem een chirurg, of een piloot in een vliegtuig.
Of een arts? Stel die kijkt ff snel en roept dan even wat? Dat zou niet goed zijn. Een blogger die maar wat roept is ook niet goed bezig. Vind ik.
Ik streef wel perfectie na, niet om het glad te maken maar ik weet wanneer het goed is, wanneer ik moet ophouden. En als ik iets zie dat niet goed is, dat zal blijven irriteren, dan verbeter ik het. Zo hoop ik dat er ook chirurgen zijn die uitzonderlijk hun best doen. En zelfs voor journalisten verwacht ik dat, dat ze geen onzin gaan verkondigen.
Met minder tevreden zijn. Als je bv een persoonlijk stuk schrijft en weet dat er een paar typfouten inzitten, tuurlijk, dat snap ik. Omdat er niemand dood van gaat, omdat er niet meer belangens meespelen. Maar perfectie wordt in alles nagestreefd. Jouw boek: mag jij van de uitgever er fouten in laten zitten? Nee, het wordt diverse malen gecontroleerd. Is dat het streven naar een perfect boek? In mijn ogen wel. Zonder typfouten op zijn minst. Is het daarmee ook TE perfect? Nee. Dat is wat we normaal vinden.
Te perfect is niet goed. Net zo goed als te slordig.