‘Vanmorgen riep ze door de telefoon dat ze gisteren haar laatste chemokuur gehad heeft. ‘Precies om kwart over tien schoven ze voor de laatste keer die naald in mijn arm.’ zo zei m’n moeder. Of ik zondag bleef eten. Want het was dan Moederdag. Twee volslagen niet te bevatten zinnen in bijna een adem uitgeblazen.
Nee, ik bleef niet eten maar ik kwam wel wat vroeger, zodat ik ‘s avonds een beetje op tijd weer thuis zou zijn. Een drukke week achter de rug vol afspraken, boek schrijven, bonuskind op bezoek en voorbereidingen voor een twitterworkshop in Wijchen volgende week. En zaterdag een informatieve afspraak bij een tattooshop. Zondag wilde ik graag even bankhangen bij moeders.
Het lijkt allemaal zo lang geleden, maar op een donderdagavond in oktober vorig jaar, na het lesgeven, belde mijn moeder op met heel ander nieuws. Nu zijn we een half jaar verder en hoop ik dat mijn moeder genezen blijft.’
Dit schreef ik een aantal maanden geleden. Vorige week zag ik anderhalve centimeter haar op mijn moeders hoofd. En dat is geweldig; het tastbare bewijs dat de chemo er niet meer is en hopelijk nooit meer hoeft.
Ik ben voor eens en voor altijd niet langer meer onbevangen als het gaat om deze ziekte. Het sluipt en veroorzaakt ongemerkt voor totale chaos in lijf en hart. Soms wordt het bij toeval ontdekt en soms is het al te laat en worden herstelopties minder en minder. Zorg goed voor je lijf. Je hebt er maar een.
Ik heb mijn moeder een pinkribboncadeau verzonden. Ik hoop dat ze er blij mee is.