Vallen is niet leuk. Je ligt vies te wezen op de koude grond en je voelt je afgemat en amper in staat om op te krabbelen. Toch poog je op te staan. Omdat blijven liggen op die koude grond voor jou geen optie is. Dat is tevens, denk ik, het verschil tussen dipjes en depressie.

Toen ik pas bedacht dat ik een boek zou willen schrijven over dit onderwerp, mede omdat ik zelf net was opgekrabbeld, sprak ik een aantal mensen en allemaal kenden ze het moment van niet willen vallen, stug door rennen en niet nadenken over alles dat verdriet bezorgde en je niet wilde zien aan jezelf; weten in je achterhoofd dat er een kuil dreigde aan te komen maar er steeds zeker van zijn er overheen te springen. ‘We gaan echt niet stom in een kuil zitten te zitten.’

Je kunt het van twee kanten bekijken. Stug door rennen, vliegen en sjezen omdat je niet neerwaarts wilt gaan met het idee dat je teruggeworpen wordt in de tijd en de tijd daardoor stil blijft staan terwijl de rest van de wereld vooruit gaat. (Succesvol is?) Of, via een omweg naar je einddoel zodat je onderweg wat bagage hebt afgegooid, sterker bent geworden en je wellicht iets beter om kan gaan met onnverwachte dipjes. Want die dipjes komen er toch wel weer, we willen wel allemaal dat het leven een groot feest is maar hallo, knipper knipper, laten we even realistisch blijven.

We weten allemaal dat in een rechte lijn van A naar B wandelen het voordeel geeft te zien waar je heen loopt. Als je via een omweg naar je einddoel wandelt weet je halverwege de bocht niet meer waar je heen loopt. En we zullen nu eenmaal mensen zijn en blijven door steeds controle te willen houden over elke situatie die we tegenkomen. In een rechte lijn van A naar B wandelen heeft als voordeel dat je sneller wandelt, zo lijkt het. Die omweg duurt langer, kent geheid strubbelingen en bovendien weet je niet wat achter die bocht te vinden is. De omweg lijkt onnodig.

De omweg zorgt niet voor stilstand. Juist allesbehalve de stilstand. Je groeit alleen maar. Je maakt jezelf alleen maar weerbaarder. Het heeft lange termijn effecten, je leert jezelf beter kennen en je kent aan het eind, bij B, de route die je wilt uitstippelen.

Het accepteren, aanvaarden en overgeven aan de situatie zoals ie is, is erg eng. Het wordt minder eng als je vertrouwt op jezelf en weet dat het altijd goedkomt. Hoe dan ook. Als de ene weg niet haalbaar is, komt er altijd een andere. En de ‘controle’ zit ‘m dan in het vertrouwen hebben.

Opkrabbelen komt ergens in november in de boekwinkels te liggen, maar wil je alvast mijn boek reserveren? Dat kan! Check hier!