Michael, Punkmedia en Marco blogden er al over. “Met de billen bloot bloggen, doen we dit nu wel of niet?’
Als ik eerlijk ben, vroeger was mijn blog persoonlijker dan nu. Mijn blog werd ook minder gelezen en ik had meer het gevoel vanuit een cocon te schrijven. Bovendien had ik maling aan de collega’s of vrienden die misschien meelazen en was het uiten belangrijker dan de effecten ervan ondervinden. Bovendien was het fenomeen blog anders dan nu. Althans, ik omringde me destijds met collega bloggers die allemaal blogden over hun mislukte dates, de buurman in een onderbroek en de poes die naar de dierenarts moest en waren er nauwelijks mensen die me aantikten op straat of ergens en zeiden: ‘Ik ken je van je avatar!’
Het blog lijkt in mijn ogen ietwat meer geprofessionaliseerd. De ommekeer in mijn blogleven was voor mij de stap om als zelfstandige verder te gaan. Maar, zoals er vorige week vrijdag tijdens een meeting werd uitgesproken:
‘Jouw werk hangt vast met wie je bent en wat je uitdraagt. Dat is anders dan wanneer je een freelancer bent. Die mensen staan niet te springen om een persoonlijke anekdote. Zij willen weten wat je kunt en hoeveel ervaring je hebt.’
En dat klopt. En heden ten dagen let ik wel iets meer op wat ik eruit knal. Of beter gezegd, hoe ik het eruit knal. Ik wil namelijk de vrijheid blijven voelen te schrijven wat ik wil schrijven. Als ik me belemmerd voel gaat mijn maag opspelen en krijg ik een vervelende kikker in mijn keel die ik eruit probeer te hoesten. Het is nog steeds voor mij het grootste goed; mezelf uiten en me niet belemmerd voelen in wat ik denk en wens en voel.
Het is dan ook soms een ware worsteling om mijn ei kwijt te kunnen op mijn blog en tegelijkertijd rekening te houden met opdrachtgevers, toekomstige opdrachtgevers, familie, vrienden en anderen die in mijn leven meewandelen, of zij nu willen of niet, en of ik dat nu wil of niet. Feit is namelijk dat je nooit weet wie wanneer op welk moment meeleest. Toch wil ik op mijn blog in principe kunnen bloggen wat ik voel en denk en meemaak.
Dat het soms niet letterlijk kan maar met de nodige metaforen, nuances en situaties die iets nabootsen, is meer regel dan uitzondering. Je leert als praktiserende blogger hoe je de juiste woorden vindt en van een precaire situatie alsnog een smaakvol blogje maakt zonder heel erg te kwetsen of mensen overduidelijk een hak te zetten.
Door gewoon te bloggen leer je steeds meer woorden, gebruik je steeds andere woorden en leer je omgaan met wat woorden betekenen en welke woorden je kunt inwisselen voor andere woorden. Maar jezelf al bloggende belemmeren zou niet moeten mogen. Voor de creatieve geest is dat dodelijk en maakt je ziek. Niet voor niets vragen we ons, als bloggers, continu af waarom we wel of niet met de billen bloot zullen gaan. …
Ik blog inmiddels meer niet dan wel over prive zaken. Ook voor mij is er in de loop der jaren veel veranderd. Was bloggen vroeger vrijwel anoniem voor mij, nu lezen ook de mensen uit het dorp mee, de lezers van de krant waarvoor ik schrijf, collega’s, vrienden, vijanden, opdrachtgevers en leerlingen. Straks wellicht ook de lezers van mijn boek. Ik doseer dus heel grondig wat ik naar buiten breng en heb een slot op Twitter. Openheid prima, maar dan alleen over de zaken waarover ik dat wil geven..
Ik schreef laatst ook een blog over dit onderwerp. Niet gepubliceerd uiteindelijk, juist vanwege de kwetsbaarheid dáárvan. Kortom, moeilijk, die balans vinden
Vind het wel interessant. Benieuwd hoe hier verder op geantwoord wordt.
@Esther en Monique: maar, en dat zal denk ik een volgend blogje worden, er zijn ook vaak beren op de weg en in ons hoofd. we denken namelijk vaak heel goed te weten wat een ander zal denken. en vaak denkt de ander, de lezer, juist hele andere dingen. angst is niet handig als je blogt.
@karin Het is niet zozeer angst als wel mijn gevoel van privacy. Mijn leerlingen hoeven niet te weten wat zich allemaal in mijn leven afspeelt, bijvoorbeeld. Ik ben daar dus gewoon voorzichtiger in geworden. Ik ben me er ook zeer bewust van dat mijn kind er niet voor kiest ‘verweblogd’ te worden, ook daarom ben ik sinds hij wat ouders is, spaarzamer met informatie en foto’s.
Daarbij is het gevoel van alles willen delen ook weg. Ik wil wel delen, maar niet alles.
@Esther: helemaal mee eens en geldt voor mij ook. Bloggen over kinderen vind ik sowieso een risico. Daar heeft het kind idd vaak niet om gevraagd. En ook niet álles hoeft online natuurlijk.
Wat voor mij soms doorklinkt in blogs over dit onderwerp, is angst om te worden afgewezen als anderen lezen over wie we werkelijk zijn. Soms wordt deze angst begrijpelijk, logisch en rationeel verpakt in zakelijke argumenten. Ik kan me dat voorstellen en tegelijkertijd mis ik in de zakelijke wereld het persoonlijke, het menselijke. Ik vraag me af: als we in een wereld leven waarin iedereen bewust en integer genoeg is, een wereld waarin we kunnen zijn en laten zien wie we zijn, zonder te worden afgewezen of ‘gestraft’, zouden blogs dan nog steeds zakelijk en onpersoonlijk zijn?
Herkenbaar! Omdat ik vooral visueel blog heb ik daar toen ook en blogje over gemaakt.
http://birgitblogt.tumblr.com/post/8041410128/52-29-when-it-rains-it-pours-dilemma
Ik ben een groot voorstander van privacy en zelf kunnen bepalen wat je vrij geeft. Maar ik denk dat sommige mensen ook soms te krampachtig zijn over bloggen over bepaalde thema’s. Liefde, ziekte en dood zijn bijvoorbeeld thema’s waar ik me goed kan voorstellen dat je wat terughoudender bent, ook om anderen niet te schaden, maar het zijn wel thema’s die zo gewoon zijn! Die iedereen meemaakt en die je naar mijn mening best bespreekbaar kan maken. Misschien juist wel om te laten zien dat je ook maar een mens bent en omdat het misschien ook een lezer helpt of troost.
Je hoeft ook niet het achterste van je tong te laten zien, mijn diepste zielenroerselen zet ik niet online, die blijven van mij en van de mijnen. Maar toch denken sommige mensen als ze mijn blog lezen/zien dat ik heel open ben. Alleen maar omdat ik bepaalde thema’s bespreekbaar maak. Dat geeft al aan dat mensen zich kennelijk een beetje schamen voor hele gewone mooie en minder mooie dingen in het leven.
Pingback: Angst om in jezelf te laten kijken : Zwerven door het alledaagse
Jaren geleden deed ik ook veel meer uit de doeken over mijzelf.
Nu komt het nog zelden voor, door de loop van de jaren is dat veranderd en wilde ik eigenlijk ook geen soort café hebben op het net.