Net als je hormonaal de eerste de beste fietser wilt aanvallen voor iets wat hij niet gedaan heeft maar hij symbool staat voor een kapotte telefoon en bankpas die niet werkt, kom je de van oorsprong Russische buurvrouw tegen bij de bushalte. Bij de vraag: ‘Hoe is het?’ springen de tranen in haar ogen.

Baarmoederhalskanker, verkeerde chemotherapie, nog niet uitgezaaid maar kan gebeuren, misselijk, moe en verdrietig en bovendien moegestreden lijkt het wel. Daar kan mijn chagrijnige bui niet tegenop. Mijn bankpas is versleten en kan opnieuw aangevraagd worden zodat pinnen weer goed gaat. Ik heb geld op de bankrekening staan om weer een scone met room te kopen en als ik te lui ben om te fietsen ga ik met de tram of bus naar het centrum toe.

En mijn blackberry? Die is kapot. Nog geen drie maanden oud, dat kreng, en wegens software problemen kapot. Ik heb geen verzekering en krijg geen leentelefoon mee. Er zijn momenten dat ik die telefoon tegen een muur kapot wil gooien, wat een smartphone is dat zeg. Maar goed, wie mij wil bellen kan mij vanavond weer bellen. Ik weet niet hoe ik mijn sim- en geheugenkaart in mijn telefoon gepriegeld krijg. En daar mag je vanalles van vinden, ik voel me verder prima.