Telkens als ik door de gangen loop van het Aloysius College in Den Haag bekruipt me een enorm positief gevoel. Het geklak van mijn eigen hakken op die oude vloer, de mozaieke beelden in de wanden gemetseld, de sfeer, het beeld. Gisterenavond stond ik even stil in de lange gang en keek om me heen en liep erna weer door, alsof ik te lang stilstond bij iets dat er niet meer was en ik terugwilde in het nu, toen er ineens een beeld langs me heen vloog van rennende meisjes in jurkjes. In een zwartwitflits. En het was ook zo weer weg.

Jaren geleden stond ik bij een vriendin in haar net gekochte woning dat nog opgeknapt moest worden. Ze liet me binnen en ik stond heel even in de hal te wachten. Ik nam de ruimte in me op en keek om me heen. Ineens liep er in een waas een kat langs me heen. Het beeld was er even en toen was het weer weg. ‘Ik zie hier een kat rondlopen!’ riep ik impulsief. Mijn vriendin keek me even verbaasd en zwijgend aan. ‘Ik zit eraan te denken om een kat te nemen maar mijn ouders vinden het niks. Ik worstel ermee.’ Ze was in een afhankelijke positie en was bezig zich los te worstelen van haar controlerende ouders. Een week later kreeg ik een mailtje. Ze had bij het asiel gekeken en een kat had haar aandacht gevraagd. Hij liep nu vrolijk door haar nieuwe huis.

De eerste cursist kwam binnen lopen, had net thee gehaald toen ze zuchtte. ‘Ik heb telkens zo’n goed gevoel als ik hier ben.’ zei ze. ‘Ik kan het niet verklaren, moeilijk uitleggen.’

Kippenvelmomentje. Zweverig gedoe. Het interesseert me niet. Ik vind het mooi.

Lees ook ‘In de tijd‘.