Tijdens gesprekken kun je veel onthouden waarover je wilt gaan bloggen. Er zijn namelijk heel veel gesprekspartners die zonder dat zij het weten zoveel waardevolle informatie geven waar jij later nog over nadenkt en peinst waarover je een blogje kan schrijven.

Zo had ik zaterdagavond een etentje (eerder een #twetentje) met een stel meiden. Drie keer raden wat het hoofdonderwerp ging zijn. Niet dat ik nou in detail ga vertellen wat we allemaal bespraken want er is ook nog zoiets als privé, maar als ik nu alleen vertel dat we allemaal een andere mening kunnen hebben maar uiteindelijk wel tot een eindconclusie kunnen komen, dan heb ik niets teveel gezegd, toch? Of dat we het allemaal roerend met elkaar eens waren, dan zeg ik ook niet teveel.

En het mooie is dat we elkaar kunnen spiegelen. Wat de een zegt kan de ander zien als een kans zichzelf te herstellen. Of de mening van de ander kan ervoor zorgen dat je zelf bijstelt. Het mooie van gesprekken met verschillende mensen, vrienden, is dat je er iets van meeneemt en gebruikt om van te leren. Zo zitten we allemaal in verschillende fases en kunnen we elkaar inzichten geven.

Het voelt als een soort huisje met ouderwetse ramen met luikjes die open- en dichtgaan. Ik kan er even geen andere zin van maken. …