Al een langere tijd loop ik rond met een onderbuikgevoel. Het is niet in woorden te vatten, noch kan ik er concreet iets van maken. Het begon met een fluisterstem en het is inmiddels een zeurpijn geworden. Toch kan ik er niet de hand vinger op leggen.
Het zegt dat ik mijn mening moet bijstellen. Het zegt dat ik anders moet gaan kijken naar een situatie en een persoon. Het zegt dat ik een stapje terug wil doen anders ben ik bang dat ik meer verlies dan ik al doe. En verlies is niet eens het juiste woord.
Wat ik al zeg, het wringt en knarst als tanden die je op elkaar zet omdat je je verbijt als iets gezegd wordt of eigenlijk juist als dingen niet gezegd worden maar het gevoel blijft aanwezig. Het is niet meer weg te blazen. En toch zeg je niets, omdat je niets concreet en helder hebt en het dus niet uit kunt leggen. Je wilt liever zwijgen, afstand nemen en het gevoel de rug toekeren maar de situatie maakt dat het niet kan.
Wat doe je als je met zo’n gevoel rondloopt en niet weet wat je ermee aan moet? Negeren? Erachter komen wat het gevoel dan precies is en waar het vandaan komt? Het is er namelijk ineens gekomen maar gaat niet meer weg. …
[Foto gemaakt door Feuillu.]
Blijkbaar tijd om een keuze te maken, wat de keuze dan ook is . . . ? !
luisteren!!!
altijd naar jezelf luisteren,
er is niets zo conservatiefs als een mens,die het liefst een situatie wil houden zoals die is, ondanks zijn eigen instinkt!
Wat ik dan doe is wachten tot de mist optrekt en het duidelijk wordt. Je helpt gras ook niet met groeien door het aan de sprietjes omhoog te trekken. Alles heeft z’n tijd, ook zo’n onderbuikgevoel. Ondertussen vragen stellen via een dagboek bijvoorbeeld zonder meteen de antwoorden te kennen, helpt ook.