‘En is het ongezond?’

Vandaag las ik deze zin in het artikel ‘Vraag aan de wetenschap’ uit de Pers. Meteen was ik getriggerd. Zelf heb ik jarenlang alleen gewoond. Daar waren, vooral door buitenstaanders, vaak opmerkingen over. Het was natuurlijk best moeilijk om altijd voor mezelf te koken. Alleen thuiskomen was natuurlijk best naar. Had ik geen behoefte aan een relatie? Vooral de laatste opmerking leek me een beetje idioot.

Natuurlijk had ik behoefte aan een relatie. Soms is je zoektocht naar het juiste dekseltje op het pannetje eentje van lang zoeken, denken gevonden te hebben en dan toch ontdekken dat die deksel niet op de pan past en dus al die tijd heeft scheef gelegen. Maar die zoektocht is er wel eentje die soms nodig is.

Alleen zijn vond ik altijd prima. Sterker nog, ik heb nog steeds behoefte alleen te zijn zelfs nu ik al ruim twee jaar samenwoon. Er is een wezenlijk verschil tussen alleen zijn en eenzaamheid, iets waar in het artikel over gesproken wordt. Heb je een leuke baan, een fijn sociaal leven en genoeg leuke dingen te doen is alleen zijn prima. Sommige mensen halen meer energie uit het alleen zijn. Daar is helemaal niets mis mee.

Bovendien denk ik dat een tijdje alleen zijn goed voor je kan zijn. Het zorgt ervoor dat je leert incasseren, dat je weet dat je terug kan vallen op jezelf en jezelf kunt redden. Dat maakt je sterker in je volgende relatie. Misschien weet je ook beter wie je bent en wat je nodig hebt.

Sonja Broekhuizen reageerde op mijn tweet over dit artikel, en ik vroeg haar wat zij ervan vond. Dat resulteerde in een vervolgblog. Een soort van duobloggen. Dat is het mooie van bloggen trouwens, maar dat is weer een geheel ander onderwerp. …