Zo nu en dan volgens het blad Park (een nieuw ‘journalistieke glossy’) waarbij hij geinterviewd werd door Wilfried de Jong in zijn huis ergens in het oosten van het land. Ik bladerde snel door het blad Park heen en was in de war door het vele drukke zwart, eau de toilette en snelle blokjes van nieuws en mededelingen maar bleef bij het interview met Matthijs van Nieuwkerk hangen.

In het interview vertelt hij over zijn angsten en hyperventilatie. Ik mocht het misschien niet denken maar ik dacht: hè hè, ook hij is vatbaar voor dit soort dingen. Het is niet leuk, bang zijn voor de meest gekke dingen zoals een brug, en dat hij weleens hyperventileert is allerminst prettig, maar dat hij het vertelt in een blad. Fijn. Dank je wel, Matthijs. Voor het delen. Want dat delen is goed. Voor de ander. En voor jezelf. Het laat zien dat we naast succesvol zijn ook handicaps hebben, of eigenaardigheden, beperkingen, angsten, gedoetjes.

We denken al snel dat bekende Nederlanders nergens last van hebben. Waar we dat beeld vandaan halen is mij een raadsel, maar telkens als we andere mensen verheerlijken bedenk ik me meteen dat ook Koningin Beatrix gewoon poept op de w.c. En dus ook mensen als Matthijs van Nieuwkerk. Zelfs Matthijs moet tijdens een live uitzending opeens naar het toilet en komt met verwarde haardos terug. Omdat het soms gebeurt.

Een paar jaar geleden zat er een meisje in de trein die zich opeens helemaal niet lekker voelde en opstond om naar het toilet te gaan. Helaas te laat. Ze spuugde alles onder in het gangpad. Er waren mensen die meteen met een vies gezicht en hand voor de mond opstonden en wegliepen. Want het stonk zo. Er was niemand die het arme meiske hielp. Het kan gebeuren hoor, dat je zelf in een sprinter zit en niet eens een toilet kán opzoeken.

Blog: Een beetje onsmakelijk is het wel.

We willen allemaal graag dat alles vlekkeloos verloopt omdat het ervoor zorgt dat je je nergens zorgen over hoeft te maken. Maar we zijn mensen en mensen vergeten weleens wat, zeggen weleens stomme dingen, maken verkeerde keuzes en draaien het, als ze slim zijn, weer terug, of maken hun excuses of praten het niet uit. We hebben allemaal eigenaardigheden, onzekerheden en zijn niet perfect. Godzijdank. (En piel maar lekker door met die wattenstaafjes, hoor.)

Laten we in hemelsnaam in 2012 proberen om ons zelf een beetje ‘some slack te cutten’ of hoe je het ook zegt. Het interview met Matthijs van Niewkerk had zo als interview in mijn boek gemogen. Was een geweldige aanvulling geweest.