Peter de Kock en Katja Linders schreven mee, maar ook Marieke Sweens. Hier lees je haar antwoorden op de vragen die ik stelde:

1. Wat zijn de eerste 3 woorden die in je opkomen die jezelf omschrijven?

4. Heb je een goeie tip? (out of the blue?)

De woorden waarmee ik mezelf het beste kan omschrijven zijn mijn drie belangrijkste waarden in het leven: nieuwsgierigheid, creativiteit en vrijheid. Nieuwsgierigheid is de kracht die me vooruit helpt, die me voortstuwt en die mijn creativiteit prikkelt. Mijn creativiteit helpt me om zowel als ik val als wanneer ik weer opkrabbel mijn leven op mijn manier vorm te geven – zelfs als ik even helemaal geen zin meer heb om wat van m’n leven te maken. Nieuwsgierigheid en creativiteit samen geven me een enorme vrijheid om te zijn wie ik ben en om te laten zien wie ik ben. En die vrijheid geeft ruimte aan anderen om te zijn wie ze zijn. En dat heeft weer alles te maken met een vierde woord dat sterk voor mij geldt: rechtvaardigheid.

In mijn leven ben ik voortdurend bezig met vallen en weer opkrabbelen. Er was een tijd dat ik vooral viel, steeds dieper, en ik dacht dat het nooit meer anders zou zijn. Dat kun je toeschrijven aan de diagnose borderline die voor mij geldt, maar langzamerhand ben ik ervan overtuigd geraakt dat de dingen waarover ik struikel en val voor iedereen hetzelfde zijn. Alleen val ik waarschijnlijk wat harder en dieper en kost opkrabbelen meer tijd. In allerlei therapieën heb ik valtechnieken en opstaanmethodes geleerd en van dat allegaartje heb ik mijn eigen Marieke-methodiek gemaakt. Dat kan iedereen: die dingen bij elkaar zoeken die jou op helpen. Maar soms heb je daarvoor wel een steuntje in de rug nodig. Daarvoor wilde ik graag meewerken aan Opkrabbelen. Niet geschreven door iemand zonder ervaringsdeskundigheid achter een glimmend bureau. Maar rauw en puur vanuit hoe het leven is.

Hoe goed je ook weet wat je moet doen om niet te vallen, toch zijn ze daar altijd weer, die valmomenten, en altijd weer onverwacht. En altijd heb je het te laat in de gaten: daar lig je alweer. Waarom heb je dat nou niet op tijd in de gaten? Wat is dan het valmoment? En als je dat weet, heb je daar dan wat aan? Werkt dat preventief? Voor mij niet. Dit is wie ik ben. Ik struikel, val en ik sta weer op. Omdat mijn nieuwsgierigheid mij soms over de rand duwt. En omdat ik kennelijk voldoende vertrouw op mijn creativiteit om mezelf weer overeind te helpen.

Laat het allemaal maar gebeuren. Natuurlijk is het geen goed idee om de plekken waarvan je weet dat je er zult vallen expres op te zoeken. Maar ze krampachtig vermijden is ook een valkuil. Wantrouw de weg die lijnrecht loopt en strak geasfalteerd is. Je kunt dan wel niet uit de bocht vliegen, maar om die weg aan te leggen heeft heel veel moois moeten wijken. Da’s toch zonde?