Als je boek dan eindelijk in de winkels ligt en je hoort er veel mensen over op Twitter en dergelijke, is het belangrijk, zeker als je nog moet landen, dat je even stilstaat en viert dat je boek uit is. Een af product. Gisteren vierde ik samen met familie en vrienden en collega schrijvers mijn boekrelease.

Van Nijmegen en Oosterhout tot Vianen, Delft en Oegstgeest kwamen ze. Ik vertelde meerdere malen dat ik niet goed besefte wat het precies inhield om nu een af product te zien liggen in de boekschappen. Dat mensen mijn boek nu lezen. Dat ze er straks iets van vinden. Of niet vinden. Het meest trotse moment vond ik toch wel dat ik de meeschrijvers het boek overhandigde. Dat was voor mij een bijzonder moment.

Schrijven is schrappen. Daar hadden we het nog over. Als er een foutje in het boek staat kun je het niet meer veranderen of verbeteren zoals je wel met een blog doet. Een blog is constant in beweging en verbetering. Een boek is, na al die fases van maken en schrijven in boekvorm klaar. Een soort van onrustige gewaarwording. Tevens ook een afscheid. Ik moet een beetje afscheid nemen van het schrijfproces. Het was wel het allerleukste om te doen. Ik schreef altijd al, van kleins af aan. Schrijven zit in m’n bloed, vloeit er via balpennen uit. Het ademt, leeft en zorgt voor een uitlaatklep en verwerking. En ik geniet. Vol op.

Het boek Opkrabbelen ligt bij de afdeling Psychologie, voor degene die mijn boek aan het zoeken is. De afdeling nieuwe boeken is weggelegd voor de literaire romanschrijvers denk ik. En anders bestel je hem via Bol.com of een andere online winkel.