Juistem. Dat is het dus. We vallen continu door de maatstaven die onderwijs, werkgevers en anderen ons opleggen. We voelen druk en stress en willen allemaal teveel in zo weinig mogelijk tijd. We streven teveel naar perfectie en we voelen ons falen als we er niet in slagen om die perfectie te halen. We zijn moe, gejaagd en niet ons zelf. Bovendien zijn we nooit echt helemaal te weten gekomen wie we nu eigenlijk zijn. Wie is die persoon die tegenover me staat in de spiegel? Wat kan ik betekenen voor mezelf en een ander? Welke talenten heb ik en wat kan ik daarmee? Welke richting ga ik uit? Wat kan ik doen zodat ik compleet mezelf ben en blijf, onwijs gelukkig kan zijn met wat ik kan uitdragen en zelfs mijn schouders kan ophalen op het moment dat ik even struikel of val?

Als we nou op de basisschool leren dat we van fouten maken kunnen leren, dat soms een zes net zo knap is als een negen en dat talenten gevoed moeten worden in plaats van afgestompt komen we met onze nieuwe generatie nog ergens.

Als we met z’n allen minder bang zijn en zouden doen waar ons hart ligt en dus mooie dingen kunnen maken en talenten en kwaliteiten kunnen tentoonspreiden in ons werk had ik mijn hele boek niet hoeven schrijven. Het zou zo mooi zijn een vak op school te hebben dat heet: Ontdekken wie ik ben.

Zoals Liesbeth Oerlemans vertelt op haar blog:

‘We leven in een hele rare maatschappij waarin je nooit een fout mag maken. En dan bedoel ik niet een strafbaar feit, maar gewoon een keer er een periode tussen uit. Dan verdien je geen nieuwe kans meer, zelfs als je daarom (uiteraard) ten einde raad, smeekt. En ook nog uitlegt dat je met je veelzijdige afgeronde opleidingen en een diepgaande persoonlijke ontwikkeling werkelijk een ideale sollicitant bent.’

En zo ken ik nog meer (andersoortige) verhalen die uiteindelijk op hetzelfde neerkomen. Zo sprak ik afgelopen vrijdag tijdens de boekborrel iemand die zich bleef verbazen over hoe het UWV mensen aan het werk zegt te willen helpen maar vervolgens zelf een neerwaartse spiraal tentoonspreidt tijdens workshops en cursusbijeenkomsten. Alsof een werkzoekende daar wat aan heeft!

Soms moet je zelf actie ondernemen om dit soort ouderwetse of vastgeroeste patronen te doorbreken. Stel dan zelf maar voor of je een workshop creatief denken en doen mag geven, opperde ik hem. Kom op, als er mensen zijn die veranderingen zien en veranderingen kunnen doorvoeren moeten we opstaan.

Ook de manier waarop bedrijven tegenwoordig nog steeds denken in beperkingen en zich laten leiden door angst in plaats van vrijheid en vertrouwen mag van mij een wakkerschudmoment kennen. We zijn met zoveel mensen op deze aardkloot. Is er nu niet iemand die weet en doorvoert dat kennis veel breder is dan een papiertje?
We leren allemaal van elkaar. We leren van de buurvrouw, de leraar op school en de mensen naast ons in de rij van de supermarkt. We delen op allerlei mogelijke manieren kennis met elkaar. Levensvisie, levenswijsheid en kwaliteiten en talenten behoeven geen assessment. Bovendien telt zoiets mee als momentopname. Als je op dat moment nerveus bent bak je er niks van.

Bovendien zijn wij allemaal wandelende momentopnames. We veranderen. We leren bij. We kiezen. We worden beter of kiezen voor iets anders. We zijn in ontwikkeling. Niemand staat stil.

Meer leesvoer:

Ik droom van een nieuw onderwijssysteem. Deel 4.
Moe word ik van dit soort dingen.
De meest waardevolle les op de middelbare school.
Aan mijn jongere ik.