En ja, ik ben zeer sarcastisch. Wat een ellende vanmorgen zeg! Vanaf afgelopen weekend zijn de treinverbindingen veranderd, aangepast of hebben ze gewoon treinen eruit gehaald. Dat resulteerde vanochtend in een volgepropte trein (en ik bedoel echt helemaal volgepropt, mensen konden nauwelijks in- en uitstappen) naar Delft (richting Dordrecht.) Waarom? De rechtstreekse verbinding reed niet meer. Je kunt nu gezellig knus tegen elkaar aan gaan staan met hete adem van iemand anders in je nek of erger nog, ellebogen in je ogen krijgen (ik ben klein) of ronduit geduw en getrek als je eruit moet of als iemand anders eruit moet of in moet stappen.
Lang leve het aangepaste treinschema. Ik was woest. Niet alleen op die idiote beslissing (men wil de verbinding tussen Haarlem, Amsterdam en Rotterdam helemaal te gek puik laten lopen maar vergeet daarbij dat andere mensen gevaarlijk in een volle trein staan.) Maar waar ik nog woester van werd waren de passagiers. Als domme idioten haalden ze hun schouders maar op. Ach ja, mopperen heeft toch geen zin. Wat een makke schapen zeg! Nee, zo winnen we een oorlog.Ik haalde met moeite mijn gsm uit m’n tas en begon mijn frustratie te twitteren. Per slot van rekening moest ik ergens heen met mijn kwaadheid.
Als we nu met z’n allen altijd maar braaf onze schouders ophalen. Daar word ik nog het kwaadst van. En die stomme opmerking dat ik in iedergeval nog wel kon twitteren (dus het viel zeker en vast wel mee) die kan wat mij betreft meteen in de prullenbak. Je stond niet in die trein anders had je wel anders geroepen. En ja, natuurlijk is er extra gevaar. Daar gaat zo’n schouderophalende conducteur zich ook verantwoordelijk voor voelen.
Maar natuurlijk schuiven we met z’n allen altijd alles op een ander af. $#@! Ik overweeg serieus om met de tram te gaan. Stelletje $#@!
Dit lezende moet ik opeens denken aan de afleverin van Man bijt hond waar ik gisteren in viel. Daarin werden de twee bedenkers van het nieuwe schema gefeliciteerd omdat alles zo vlekkenloos was verlopen. Niet dus, lees ik nu.