We vragen allemaal weleens aan iemand: hoe is het met je? Meestal krijg je dan een ‘Prima!’ ‘Goed!’ of misschien met een schapenlachje een ‘Ach, so en so!’ Gevolgd door een knipoog.
We zullen niet zo snel aan elkaar vertellen hoe het écht met ons gaat. We denken dat we lastig zijn en we denken dat de ander niet zit te wachten op een persoonlijk relaas van ziekenhuisbezoeken of echtscheidingsperikelen. Of problemen met moeilijk opvoedbare kinderen, liefdesverdriet en burn outs.
Afgelopen week kwam ik mijn buurvrouw (weer) tegen in de gang toen we stonden te wachten op de lift. Meestal heb ik haast als ik onderweg ben en soms heb ik geen zin om te praten over koetjes en kalfjes. ‘Slecht weer hè?’ Ja, dat snappen we allemaal als we naar buiten kijken.
‘Hoe is het?’ vroeg ik zonder erg. De woorden flapten er al uit voordat ik erg in had. Er brandden plotseling tranen in haar ogen. Dezelfde tranen als een tijdje geleden toen ik haar zag bij de bushalte. Toen kreeg ik een stevige knuffel nadat ik geluisterd had naar haar verhaal. Ik had een bus gemist, maar dat was even om het even.
Ik heb lang niet altijd zin en tijd. Dat heb jij vast en zeker ook niet, wees maar eerlijk. We geloven het allemaal wel. We hebben geen band met de buurvrouw met baarmoederhalskanker en we sluiten het liefst vriendschappen met de meest jolige en grappige grapjassen. Daarom doet het me zeer om te weten dat ik momenteel iemand ken die de tranen niet kan laten gaan. Niet in het openbaar, niet bij een speciaal persoon en gewoon helemaal niet. Het blijft ergens steken, het verschrompelt of wordt weggetoverd. Het lijkt er daardoor meestal niet te zijn maar het loert altijd om een donker hoekje. En wat gebeurt er met je als je niet kan vertellen dat alles zoveel pijn doet? …
En ik heb doorgevraagd. Een schouder aangeboden, mocht ze daar behoefte aan hebben!
Wat gebeurt er met je? Die tranen gaan zeer doen, die branden van binnen, je stem wordt onhoorbaar en je woorden keien, omlijst door die ingebrande glimlach. Je leven wordt zwaar, soms ondraagbaar. Je wilt niet, je durf niet, je kunt niet vertellen, maar je schreeuwt vanbinnen. Totdat je een figuurlijke schouder vindt, hetzij in de spiegel of van die onbekende buurvrouw, tegen wie je kunt praten, zonder woorden, die begrijpt, op het gevoel. Of totdat je doordraait of jezelf letterlijk verdrinkt in die ongehuilde tranen.
@Hippo: juistem. daarom ben ik ook bezorgd in deze …