Marieke blogt er al over. Hoe ver gaat een leidinggevende binnen een bedrijf als het gaat om ziekteverzuim. En dan ook nog: hoe ver gaat een leidinggevende binnen een bedrijf als het gaat om een zichtbare ziekte of een onzichtbare ziekte? Want laten we wel wezen, hoeveel werknemers hebben (langdurig) in de ziektewet gezeten of zitten momenteel in de ziektewet en dan niet door een wintersportongevalletje maar door een slepende psychische aandoening?

Een leidinggevende wil maar een ding; je aan het werk hebben. Het kost nu eenmaal handen vol geld om een zieke uit te betalen en een invalkracht in de plaats van de zieke aan het werk te zetten. Heeft het zin om een zieke werknemer zo snel mogelijk aan het werk te hebben? Nee. Wel zijn er een aantal mogelijkheden om een traject aan te gaan met een arbo-deskundige, leidinggevende en zieke. Praten, afstemmen en wederzijds begrip zijn sleutelwoorden.

Toen ik van de huisarts en arbo-arts eventjes moest bijkomen thuis en moest rusten, want ik was oververmoeid, was ik zelf ook enorm toe aan slapen, niets doen en bijtanken. Wel veel naar buiten gaan, zo zei mijn huisarts, want verstoppen en gordijnen dicht is niet goed. Ik ging ‘s morgens en ‘s middags een uurtje naar buiten. Wel met een doel, want anders wist ik niet wat ik buiten moest doen. Destijds nam ik veelvuldig mijn fotocamera mee en ontdekte veel mooie plaatjes om te fotograferen. Mijn werkgever destijds belde me zowat elke dag. ‘En? Hoe staat het ermee? Alweer wat beter? Je kunt toch wel volgende week weer starten?’ Ik voelde mijn hart in mijn keel bonken en raakte van slag. Ook post van mijn werkgever, verplichte belletjes naar mijn leidinggevende zorgde ervoor dat ik alles behalve uitgerust kon bijtanken.

Mijn arbo arts wilde dat mijn leidinggevende een keer in de week een uurtje met me ging praten. Dat was niet haalbaar want mijn leidinggevende had het veel te druk. Ook haar takenpakket rees de pan uit en ook zij wilde af en toe eerder naar huis om bij te tanken. Bovendien voelde ik me schuldig op de momenten dat ik op de deur klopte om een afspraak te maken. Ik wist dondersgoed dat ‘het probleem’ zich verschoof. Werkdruk. Het greep me meerdere malen naar de keel.

De belangen zijn allemaal wisselend. De zieke werknemer wil weer voor de volle 100% aan het werk in een prettige werksfeer en normaal zijn. De werkgever wil niet dat je ziek thuis bent. Het is teveel gedoe, het kost teveel. Het is rampzalig om invalkrachten te regelen die een beetje functioneren en die ook meteen kunnen komen. Het is vreselijk om ‘s morgens te bellen en te zeggen dat je het gewoon niet redt; dat je geen griep hebt maar teveel aan je hoofd hebt om normaal en goed te functioneren op je werk. Collega’s rollen hun ogen want ‘teveel stress hebben we allemaal weleens.’ Je gaat liegen en zegt dat je met griep op bed ligt en niet kunt komen werken. Collega’s snappen wel dat een griepje vervelend is. Moe in je hoofd snappen ze niet.

Soms kom je tot de conclusie dat het werk je niet brengt wat je zou wensen. Dat je misschien niet volledig tot je recht komt. Onderzoek die mogelijkheden. Het is doodeng om vast te moeten stellen dat je werk, waarvoor je jaren geleden misschien met heel je hart koos, niet meer bij je past omdat je zelf veranderd bent. Maar het opent wel nieuwe deuren. Als je huidige werk meer voor stress zorgt dan voor energie, onderzoek eens andere mogelijkheden. Misschien ook binnen je eigen werkplek of werkveld. Kansen creër je door te blijven bewegen, ook in je werk. We zijn geen robots. …

[Gedurende deze periode was er veel wisseling qua leidinggevenden. Ik heb dus met meerdere leidinggevenden te maken gehad. Dat hielp de boel ook niet erg, alleen mijn laatste leidingevende deed erg haar best alles voor iedereen zo goed mogelijk en menselijk op te lossen.]

 

[Foto blokje en in blog is van brookstar.]