Gisteren las ik een artikel in een krant over een soort hulptroep die ingezet wordt als iemand in crisis zit waarbij contacten en hulpverleners uit allerlei hoeken de koppen bij elkaar steken om iemand te helpen. Daar zit ook familie bij en vrienden.

Hulp inschakelen is voor veel mensen iets waar zij in eerste instantie niet aan willen denken. Het inschakelen van hulp staat gelijk aan toegeven dat het niet lukt. Het is pijnlijk confronterend en pijnlijk schaamtelijk. Het is bovendien ook de eerste stap naar ‘anders’. Maar voor je zover bent struikel je en val je nog wat. Steeds vaker en steeds pijnlijker. Totdat er een dag komt dat je de hulp vraagt of accepteert.

Toen ik na een langere periode van horten en stoten en struikelen en vallen ‘s morgens wakker werd en dacht: ik laat die gordijnen gewoon dicht, wist ik ook meteen dat die gedachte geen goede gedachte was. Het was namelijk een heerlijk gevoel om me te kunnen verstoppen, me van de buitenwereld af te zonderen en zonder afspraken, werk of telefoongerinkel niets te hoeven doen. Alleen maar de dag wegslapen. Ik was zo moe ook.

Ik maakte een afspraak met mijn huisarts en zat die ochtend naast een man en vrouw waarvan de vrouw de man over zijn wang aaide en ik naar een gedicht zat te staren ingelijst aan de muur. (Fragment staat op bladzijde 9 van het boek Opkrabbelen.) Iets met keerkracht, of nee, veerkracht, maar ik voelde me allesbehalve veerkrachtig. ‘Zeg me maar wat ik nu moet doen want ik weet het niet meer.’ zei ik met tranen in m’n ogen. Toen ik mijn piekerverhaal vertelde, mijn angsten, mijn ervaringen van de afgelopen tijd en mijn obstakels en teleurstellingen en mijn gevechten en mijn beren op de weg legde de huisarts haar pen even op haar bureau en legde haar handen in elkaar onder haar kin. Ze keek me recht aan en zei: ‘Maar je bent toch niet van beton?’

Die zin geeft me nu nog kippenvel.

Op het moment dat je waar dan ook aan wie dan ook hulp vraagt is het moment van verandering. Dat is een heel tricky maar bijzonder punt. Het laat je hellen naar de goede kant van de aarde, en het zet iets in werking. Dat het wat in werking zet is tevens het engste wat er is. Je hebt namelijk weinig controle over de achtbaan waar je in gaat. Of je dit nu doet met of zonder professionele hulp maakt even niet zoveel uit. Maar als je A hebt gezegd, zeg je ook B.

We willen graag alles alleen oplossen. Soms kun je niet alles alleen oplossen. We wonen met heel veel mensen op deze aardbol en toch voelen we ons soms alleen. Hulp vragen is helemaal niet falen. Hulp vragen is voor jezelf zorgen. Daar heb je bovendien een behoorlijk portie lef voor nodig.