Verhuizen, ik heb het eigenlijk altijd een melancholische gebeurtenis gevonden. Toen ik twaalf was moesten mijn ouders en broertje en ik noodgedwongen verhuizen en verloor ik veel vriendinnen toen ik als enige naar een andere middelbare school moest verder weg. Ik hecht me aan de buurt, de kamers en mijn slaapvertrek en kan moeilijk omschakelen. Alsof de energie gaat zitten in alle muren. Alsof het een jas is die je niet meer uit wilt doen.
Je huis ademt je herinneringen. Ze zitten in de poriën van muren. Ze fluisteren jouw woorden na op een stille nacht. Je voetstappen onzichtbaar gebrandmerkt in de vloeren. Je geur zit in de gangen. Ik heb wat met huizen en met spullen die er staan.
Vandaag kwam broer helpen met klussen. Er moest, na al het plamuren, behangen worden en ik zou verder sauzen. We dachten na over hoe vaak we verhuisd waren. Marco telde zijn verhuizingen op twee handen en ook ik begon in gedachten te tellen. Ik was twaalf toen we voor het eerst verhuisden. Een nare verhuizing, ik was er niet blij mee en huilde veel. Het verdriet van mijn kamer kwijtraken, de buurt en vriendjes sleet ook traag. Misschien zorgde het zelfs voor verlatingsangst gerelateerde klachten. …
Verhuizen van Brabant naar Den Haag voelde heel natuurlijk maar mijn appartementje in het zuiden des lands ademde heel veel herinneringen. Toen ik voor het laatst de voordeur dichtmaakte voelde ik wel een brok in m’n keel. Ik had er dertien jaar gewoond. Ik had er dertien jaar op de bank gezeten, vrienden op visite gehad, in m’n eentje gejankt na de zoveelste half half relatie die op niets uitliep, gekotst na een verkeerde domino’s pizza, half flauwgevallen omdat ik zo grieperig was dat het me duizelde en er manspersonen bleven slapen. Het zat allemaal in de vloeren, muren en openingen van deuren. Ik schreef er brieven, schilderde middenin de nacht op doeken en dronk vele koppen koffie en at heerlijke maaltijden die ik, in het eerste jaar dat ik alleen woonde, liet verpieteren.
Ruim twee jaar geleden ging ik van drie hoog naar vijf hoog en niet alleen maar samen. Ik was het niet gewend. Het eerste jaar stoeide en worstelde ik met mijn ruimte, mijn adem. Het was fijn, samenwonen, maar soms ook benauwend. Ik ben in de kern een einzelgânger en ben graag alleen. Beetje bij beetje leerde ik samen te zijn, en samen te ondernemen. Nu vind ik het knus, hoewel ik soms even alleen wil zijn maar de ruimte krijg.
Eind januari 2012 ga ik weer verhuizen. Naar een ‘grote mensen woning’ zoals ik het gekscherend zeg. Een nieuwbouwwoning in een gezellige wijk middenin Den Haag. We hadden het eigenlijk al opgegeven en zochten niet meer naar onze perfecte woning met kantoor aan huis en ruimte en een tuin. Zeker niet in hartje centrum. Toeval bestaat niet. Op een donderdagmiddag was ik gezellig lunchen met twee dames toen een van de dames me attendeerde op het feit dat de woningen waar we ons een half jaar geleden voor hadden ingeschreven weer woningen ‘in de aanbieding’ hadden. ‘Ga er zelf achteraan hoor, als een pitbull!’ Ik nam me voor de volgende middag even te bellen. Je wist maar nooit. De volgende ochtend belde de woningcorporatie zelf. Of we nog interesse hadden in een eensgezinswoning want er stond er eentje vrij.
Verhuizen is een nieuw, kaal huis mooi maken en het oude afbreken. In dozen. Alle herinneringen, spullen en dromen en ideeën in een doos doen. Alle herinneringen, spullen en dromen en ideeën in een verhuiswagen stoppen. Afscheid nemen en opnieuw beginnen. …
Ik heb er altijd een vreselijke hekel aan gehad, aan verhuizen. Want lui.
Maar toch heeft het wel wat. Je gaat noodgedwongen door al je spullen, gooit ze weg of doet ze in dozen, herinneringen komen voorbij die je doen verzuchten, doen glimlachen, die je natte ogen bezorgen, die je doen mijmeren.
En mijmeren, daar ben ik dan weer wel van.
Leuk blog. Hou je ons op de hoogte, Karin?
Fijn hè! Geniet maar! Dit zijn de mooie momenten!
Tot mijn 18de woonde ik op 1 adres. Daarna is mijn leven een aaneenschakeling geweest van verhuizingen. Eerst van de ene studentenflat naar de andere en na mijn studie mijn 22ste emigreerde ik naar Curaçao. Ik vertrok met een koffer met kleren, een doos met boeken, mijn gitaar en een kater in een rieten mandje. Op Curaçao verhuisde ik ongeveer 10 keer. Eerst weer van oppashuis naar oppashuis en later toen ik daar trouwde, samen met mijn man van de ene naar de andere woning. Uiteindelijk hadden we een eigen huis, waar we in woonden van 1998 tot 2009. Wat een rust, wat een weelde. En toch gaven we 2,5 jaar geleden ons veilige stek weer op. Om te (r)emigreren naar Nederland. Ik woonde met man en kinderen 15 maanden in bij mijn vader. In dezelfde woning waar ik de eerste 18 jaren van mijn leven had gewoond. Zelfde slaapkamer, zelfde geuren, zelfde geluiden, maar toch anders. Inmiddels zitten we in een huurwoning, heel Nederlands in een echte buurt, met mensen die hun tuin netjes houden, waar kinderen voetballen op straat, waar er vuurwerk wordt afgestoken. Wat ik heb geleerd van al dat verhuizen is dat je woning iets heel anders is dan je thuis. Mijn thuis is de plek waar ik word omringd door geliefden. De rest is draagbaar in een koffer of een doos. Veel succes met je verhuizing en een gelukkig 2012.
@Birgit: het is ook gek om opeens twee huizen te hebben. in het ene huis ben je aan het afbrokkelen en in het nieuwe huis bouw je op. …
oh, dat is echt geen verkeerd begin van 2012! Succes met verhuizen en alles wat er bij los komt.
In 20 jaar tijd ben ik 10 keer verhuisd. Nog net te tellen op twee handen dus.. Inmiddels ben ik er wel even klaar mee en woon ik alweer 2,5 jaar in hetzelfde huis. Succes met het verhuizen
Wat een ongelooflijk mooi begin van een nieuw jaar. Enne… toevalstreffers zijn de beste