Zo nu en dan volgens het blad Park (een nieuw ‘journalistieke glossy’) waarbij hij geinterviewd werd door Wilfried de Jong in zijn huis ergens in het oosten van het land. Ik bladerde snel door het blad Park heen en was in de war door het vele drukke zwart, eau de toilette en snelle blokjes van nieuws en mededelingen maar bleef bij het interview met Matthijs van Nieuwkerk hangen.
In het interview vertelt hij over zijn angsten en hyperventilatie. Ik mocht het misschien niet denken maar ik dacht: hè hè, ook hij is vatbaar voor dit soort dingen. Het is niet leuk, bang zijn voor de meest gekke dingen zoals een brug, en dat hij weleens hyperventileert is allerminst prettig, maar dat hij het vertelt in een blad. Fijn. Dank je wel, Matthijs. Voor het delen. Want dat delen is goed. Voor de ander. En voor jezelf. Het laat zien dat we naast succesvol zijn ook handicaps hebben, of eigenaardigheden, beperkingen, angsten, gedoetjes.
We denken al snel dat bekende Nederlanders nergens last van hebben. Waar we dat beeld vandaan halen is mij een raadsel, maar telkens als we andere mensen verheerlijken bedenk ik me meteen dat ook Koningin Beatrix gewoon poept op de w.c. En dus ook mensen als Matthijs van Nieuwkerk. Zelfs Matthijs moet tijdens een live uitzending opeens naar het toilet en komt met verwarde haardos terug. Omdat het soms gebeurt.
Een paar jaar geleden zat er een meisje in de trein die zich opeens helemaal niet lekker voelde en opstond om naar het toilet te gaan. Helaas te laat. Ze spuugde alles onder in het gangpad. Er waren mensen die meteen met een vies gezicht en hand voor de mond opstonden en wegliepen. Want het stonk zo. Er was niemand die het arme meiske hielp. Het kan gebeuren hoor, dat je zelf in een sprinter zit en niet eens een toilet kán opzoeken.
Blog: Een beetje onsmakelijk is het wel.
We willen allemaal graag dat alles vlekkeloos verloopt omdat het ervoor zorgt dat je je nergens zorgen over hoeft te maken. Maar we zijn mensen en mensen vergeten weleens wat, zeggen weleens stomme dingen, maken verkeerde keuzes en draaien het, als ze slim zijn, weer terug, of maken hun excuses of praten het niet uit. We hebben allemaal eigenaardigheden, onzekerheden en zijn niet perfect. Godzijdank. (En piel maar lekker door met die wattenstaafjes, hoor.)
Laten we in hemelsnaam in 2012 proberen om ons zelf een beetje ‘some slack te cutten’ of hoe je het ook zegt. Het interview met Matthijs van Niewkerk had zo als interview in mijn boek gemogen. Was een geweldige aanvulling geweest.
Tempus omnia revelat—”Tijd onthult alles”
@Roel Wijnants: mooi!
Pingback: Lef hebben! - |
Deze blog raakte mij enorm. En dat was goed!
Als reactie op deze blog van jouw schreef ik de mijne, met als titel ‘Lef hebben’ http://sonjabroekhuizen.nl/blog/lef-hebben
Tsja, jezelf kwetsbaar opstellen maakt ook dat men je kan kwetsen. Dat maakt het denk ik juist zo lastig. Ik heb in ieder geval de neiging dingen die me bezighouden voor me te houden. Zodat ik er een beetje controle over hou.
Fijn stukkie en ik vond dat ook een heel mooi en eerlijk interview. Fijn dat een mens ook maar gewoon een mens is, zoals ieder ander.
En weer wordt het bewezen: van jezelf laten zien als “echt mens” met alles erop en eraan wordt iedereen mooier! Kwetsbaarheid = kracht.
Ik ben echt zo blij dat Matthijs dit deelt. Ik hoorde het eerst al van Rene van der Gijp (laatste persoon op aarde waar je dit van verwacht, ik tenminste) en Estelle Cruijf. Ik denk dat we gewoon te perfectionistisch zijn, dat het daar vandaan komt, onszelf te veel druk opleggen en soms doet de maatschappij dat natuurlijk ook. Maar ik denk dat het niet nodig hoeft te zijn dat we dit voelen.
Ik heb er zelf ook al een tijdje last van en het is verschrikkelijk. Van denken dat je dood gaat, niet alleen kunnen zijn, geen boodschappen durven doen, hele rare ervaring. Het is zo fijn om te horen dat BNers er ook last van hebben en zo fijn dat ze het durven delen, dat doet me echt veel goed. Het helpt misschien niet op die manier dat het dan over gaat, maar je voelt je toch wat minder sneu en alleen. Thanx Matthijs!
Helemaal eens met Lisa en Marieke. Ik durf mijn eigen angsten ook absoluut niet te delen. Stom, maar waar. Ik schaam me er meestal zelfs voor. Het komt voor een deel wel door mijn familie. Daar vinden ze dat soort dingen maar onzin. Die laten hun eigen ik echt niet zien, en ondertussen lekker afgeven op anderen die dan ‘afwijkend’ zijn.
En ja, de huidige tijd is behoorlijk op perfectie gericht. En daar kan natuurlijk niemand aan voldoen, wat leidt tot angsten, teveel eten, teveel drinken, drugsgebruik, zelfmoord etc. Laten we met zijn allen toch eens wat liever zijn voor elkaar. En voor onszelf
@Eva: dat hebben veel mensen. ook matthijs wuift het een beetje weg (zo zag ik vanavond) want we gaan natuurlijk niet zielig zitten zijn. toch wel goed om te laten zien dat we allemaal wel gekke, rare dingen hebben zoals angsten of onzekerheden en zelfs (soms) een beetje last hebben van buien.