Gisterenmiddag las ik in de krant een artikel over de documentaire De Burn-Out Industrie die ‘s avonds te zien zou zijn bij de VPRO. Meteen was ik getriggerd. Er is bij mij nooit officieel vastgesteld dat ik een burn-out gehad heb, maar de klachten leken er sterk op. Wat bij mij sowieso, naast de extreme moeheid, speelde was een overmatige bezorgdheid en angst. Laten we zeggen dat het doemdeken op het laatst; beren op de weg zien, een beetje leek op een horrorfilm zonder einde. Dan zorgt dat stofje, cortisol, wel een beetje voor zware overbelasting van je (geestelijke) gesteldheid. Kortom, ik wilde graag die documentaire zien.
En hij was prachtig. Qua beeld, mensen en vragen. Ook de uitleg van wetenschappers over hoe dat precies werkt met de hersenen als je voortdurend gestrest door het leven wandelt. En zo herkenbaar; een paar dertigers (toeval?) kwamen aan het woord over de werkdruk, geen grenzen kennen en bekendmaken, niet (meer) weten wie je bent en wat je kan.
Voortdurend oververmoeid doorgaan, omdat de maatschappij en jijzelf vindt dat het moet. Na een vaststelling door huisarts thuis komen te zitten omdat je zo moe bent en weer te snel aan het werk gaat omdat er alleen gekeken wordt naar de fysieke gesteldheid en moe in je hoofd veel langer de tijd nodig heeft om te herstellen, en dat niet alleen, het is beter daadwerkelijk te bekijken en te werken aan wat er in je hoofd omgaat waardoor je de druk niet meer aan kan.
Coach Eelco legt op een briljante manier uit waarom de verhouding werk en vrije tijd zo scheef gaat zitten bij sommige mensen, zodat zij vinden dat zij niet 40 uur maar 80 uur moeten werken en zich zo goed mogelijk inzetten voor hun baas en het bedrijf. Ze denken dat er een bepaalde relatie is ontstaan tussen hem en de werkgever, terwijl in feite de werkgever geen relatie heeft met hen. Zijn uitleg begint ongeveer rond 15:43.
En bekijk vooral de rest ook. Wat ik me afvraag is waarom de ene persoon wel anti-depressiva voorgeschreven krijgt en de ander niet. Je wordt namelijk van deze neerwaartse spiraal behoorlijk depri. Er valt op het laatst weinig meer te lachen. Ik mócht geen medicatie, omdat het verdoving zou zijn en niet zou helpen. Ik ben blij dat deze huisarts die streep trok. …
Vorig jaar ook een poosje thuis gezeten, of het een echte burnout was of eentje in opkomst, dat weet ik niet, dat ik tijdig aan de rem heb getrokken weet ik wel, gelukkig was mijn werkgever zeer begripvol.
Ik heb gisteren ook gekeken, herkende veel, ben blij dat ikzelf geen pillen voorgeschreven heb gekregen, ergens geloof ik daar niet in, vind ik pillen eng. Inderdaad verdoving.