Het kwam vandaag nog ter sprake; dat je als tenger persoon blijkbaar niet mag zeggen dat je na het eten ‘uitbuikt op de bank’ of ‘wel zwanger lijkt’. Want er wordt steevast door andere mensen gezegd dat het vast wel meevalt.
Of erger. Ik krijg het nog weleens te horen als ik iets weiger omdat ik het niet lust. (Dat kan toevallig gebeuren; ik lus geen mandarijnen bijvoorbeeld) ‘Je moet wel goed eten hoor!’ Mijn tenen krommen als ik het gevoel heb dat ik terechtgewezen word omdat ik een tenger figuur heb. Blijkbaar is het heel normaal om gewoon te roepen dat je ‘best dun bent’ en ‘meer moet eten’. Waar halen zij het gore lef vandaan? Zeggen deze mensen het ook als ze een forser persoon tegen het lijf lopen?
Er is veel aandacht op televisie en in tijdschriften voor obesitas en overgewicht. En het is wel degelijk een probleem, dat besef ik me zeer goed. Maar ook tengere (slankere) mensen moeten zich ook continu verdedigen en krijgen beledigingen te verstouwen. Je weet namelijk niet wat ik de hele dag naar binnen gooi. En mocht ik dan ‘s avonds een keer mijn bord niet leegeten dan hoef ik geen snerende opmerkingen te horen. Nee, ik ben niet aan de lijn en ik heb gewoon genoeg gegeten!
Het lijkt wel alsof we met z’n allen alleen maar kijken naar de ander en niet goed kijken naar ons zelf. Bemoei je gewoon eens met jezelf en (ver)oordeel niet zo snel. Het is niet aardig en niet prettig om je te verdedigen als je toevallig wel in een maatje 36 past.
[In mijn boek Opkrabbelen vertel ik ook over een locatie manager die me beoordeelde en het onderwerp gewicht tijdens een functioneringsgesprek aankaartte.]
Zo had ik het nog niet bekeken
ik zal er rekening mee houden.
Ik heb dus het tegenovergestelde. Met mijn behoorlijk aantal kilo’s teveel, krijg ik -vooral van mijn schoonmoeder! – vaak de opmerking dat dat niet gezond is. Zo gaat mijn vriend vandaag iets met bladerdeeg maken. “Ja, dat is dan wel niet zo gezond als je op de kilo’s wilt letten” Daar kan ik me dus aan storen, want wie zegt dat ik met die kilo’s teveel wil afvallen? Misschien ben ik wel tevreden met mijn lijf? (Is niet, maar dan nog. Ik weet heus wel dat bladerdeeg niet het gezondste is)
Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik ook vaak zulke opmerkingen maak, maar dat valt dan vaak wel in een iets andere context. Ze willen wel, maar pakken het niet. Waarom? Geen flauw idee!
Mooi verwoord !
Goed dat je hierover schrijft.
Vanuit eigen angsten, oordelen overtuigingen zeggen mensen iets tegen een ander waar ze geen weet van hebben. Denken niet na over ‘hoe’ ze iets zeggen en vaak ook niet ‘waarom’ vooral. Wijzen en schoppen naar een ander om de aandacht van zichzelf weg te houden. Zoiets.
Dus… “kijk naar je eigen” :-p
Mensen letten te veel op uiterlijk. Daarbij projecten ze ook nog eens, dus eigenlijk gaat zo’n opmerking meer over henzelf dan over jou.
Heel herkwnbaar,
Ik ben jaren veel te zwaar geweest en heb ik heel wat bemoeienissen te voortduren gehad, ik ben onlangs 50 kilo afgevallen en zit heerlijk in mijn vel ( ik weeg nu nog 95kg en ben1.90n) nU krijg heel veel te horen dat ik mager word en dat ik moet stoppen…….
En ik vraag helemaal NIET om een mening… En met mijn lengte gewicht verhouding is niets mis, ik zou eerder nog wat te zwaar zijn. Waarom zijn mensen toch zo makkelijk in het geven van ongevraagde meningen ???
Laat ons met rust !!!
Mensen veranderen toch nooit, dus lekker van je af laten glijden. Jij weet dat je goed bent zoals je bent! Ik ben zelf erg lang en ook nog stevig- bij mij weten mensen helemaal niet wat ze met me aan moeten. Ik ben door de jaren van alles genoemd- een begeleidster die ik had in een ziekenhuis vond me zelfs eerst ‘eng’ omdat ik zo groot was en streng keek en zij 1.50m was
), daar zagen ze wel wat in een reuzin.
In Italie vielen kleine mannetjes middenin Rome voor me op de knieeen en deden me ter plekke een huwelijksaanzoek (toen was ik nog blond
Hoe ouder ik word hoe zelfverzekerder, ik trek me eigenlijk niets meer aan van wat mensen vinden.
Oh en die begeleidster had ik omdat ik de opleiding verpleegkunde deed
Het werd al gezegd, meestal gaat het over hunzelf, maar sommige opmerkingen blijven lekker hangen en trekken we meer naar ons toe. Zeer vervelend, ik doe het ook. Waar ik me over verbaas is hoe iedereen zo maar denk alles te kunnen zegen tegen een ander. Hebben zij nooit stil gestaan dat het kwestend kan zijn voor de ander? Of hebben ze niet door dat wat ze zeggen anders opgevat kan worden? Het blijft lastig en ik blijf ermee worstelen, probeer het niet serieus te nemen maar toch is dat een leer process.